RPG Fantasy

Kathleen cmoknął ustami i mruknął coś do konia. Koń odpowiedział głuchym chrząknięciem.
-Wsiadaj za mnie Gohen, nie zużywaj mocy gdy jest noc. Księżyc nie nadaje się na źródło- podał mu rękę żeby pomóc mu wsiąść.

- Dziękuję. Moje rezerwy mocy są jeszcze ogromne, wiec nie ma tragedii - uśmiechnął się słabo - ale niech ci będzie. A co z tym głupim Trollem?

- To jadymy - rzekła i puściła się przodem

////łączę postacie

Obern spojrzał na Kathleena, ale nic nie powiedział. Czuł, że są naprawdę blisko.


Kathleen zakomenderował odjazd. Prowadził ich leśną scieżką. Po jakimś czasie kręcenia się po lesie dotarli to ruin niskiego muru. Minęli go i ukazała się ich oczom strażnica-a raczej twierdza- sąsiadująca z jeziorem. Cieżkie mury otaczał budynek od wielu lat. Nad wszystkim górowała wieża- potężna zwężająca się strzelista wieża, budząca lekki niepokój u zwykłych podróżnych. Wejścia do zamku bronił masywne żelazne wrota. Kathleen podjechał do nich i przyłożył ręce. Były przesycone magią. Wpuścił cząstkę swojej świadomości do wrót, i rozkazał im się odwrócić. Drzwi ze skrzypieniem otworzyły się na oścież. Kath wstał i po chwili wahania wkroczył na dziedziniec.

Był bardzo niepewny, co się teraz stanie. Poluźnił więc miecz w pochwie i już nieco bardziej pewnie rozejrzał się po całym dziedzińcu. Był on dość spory i mroczny. "To nie mój klimat" - pomyślał. Bał się jednak zmącić ciszę i ciemność.

Wjechała za resztą drużyny na dziedziniec. "Tutaj nie ma zbyt wiele wody" - pomyślała. Uśmiechnęła się po chwili - " Przecież to nie ja jestem ta od potężnej magii, poza tym nie wierzę, żeby coś nas tu zaatakowało" - dodała w myślach.

Obern rozejrzał się dookoła. Na dziedzińcu był półmrok-ogromne drzewa wygięły się i zasłoniły prawie cały plac.
- Po ciemku nic tu nie zrobimy- mruknął Kathleenowi. On obejrzał się na niego i lekko kiwnął głową. Zszedł z konia- Obern też.
-Zetnę te gałęzie, ty je spal zanim spadną na nas- rzekł i dookoła placu ustawił cień.
- Gotów?- spytał. Obern potaknął i stworzył ogień wokół rąk. Kathleen jednym ruchem magii odciął sufit i gałęzie runęły na podłoże. Obern powiódł wiązki między nimi i w jednej chwili został z nich tylko popiół. Jasność. Obern przymknął oczy oślepiony. Po chwili oczy wszystkich wróciły do normalnego stanu. Kathleen zauważył, że na środku dziedzińca jest okrągły ornament, przecinający się w połowie. ,To jakiś
mechanizm'pomyślał-,Trzeba tylko znaleźć włącznik'. Wejście do budynku mieszkalnego było zrobione z drewna- cud że nie spróchniałego- ,trzeba wejść do środka'- pomyślał.

- To co teraz, ludzie? - spytał - co robimy?

Rozglądała się po warowni. Była pięknie ukształtowana mimo swego mroku i atmosfery tajemnicy. Zarazem byla bardzo naturalnie zbudowana, pełna krzywizn i niemal bez linii prostych.
"Zupełnie jakby wyrastała z ziemi" - pomyślała z zachwytem.

Obern czekał na reakcję Kathleena. On posiadał największą wiedzę o tym miejscu.

Kathleen podszedł do wejścia do grodu. Wszystko było zarośnięte bluszczem. Wspiął się na konia i zerwał rośliny nad bramą. Oczom drużyny ukazał się herb- tarcza, a w niej sztylet skrzyżowany z łukiem. Nad herbem widniał napis:Jedność,Lojalność,Przeznaczenie.Kathleen przemówił do drużyny:
-Witajcie w twierdzy Tregathów-rzekł- domu mojego rodu.

- Od dawna jest niezamieszkana, nieprawdaż? - spytał.

- Jak udało wam się zbudować taką harmonię z otoczeniem i równocześnie tak ją zbudować, żeby trwała latami? - spytała, szczerze zaciekawiona. Zawsze lubiła patrzeć na budowle w lasach, które, jak ta warownia, tworzyły harmonię ze środowiskiem .

Obern spojrzał na Katha.


-Obsydian- odrzekł Kathleen- minerał prawie niezniszczalny, można z niego coś formować tylko jak jest młody.
Ta twierdza przeżyłaby nawet atak armii Khargów- dodał.
Obern zagwizdał przeciągle.
- A czy obsydian nie jest przypadkiem czarny?
-Jest- odparł Kath- wystarczy usunąć warstwy kurzu, popiołu i roślin żeby zobaczyć jego naturalny kolor.

- Obsydianu, powiadasz? - spytał, zainteresowany. Podszedł do jednego z murów twierdzy i spróbował go przetrzeć. Nagle zleciała na niego kupa popiołów, roślin i innych rzeczy.
- O, rzesz!!! - krzyknął. Po chwili kupka trochę się poruszyła i z wnętrza dobiegł głos mówiący:
- Nic mi się nie stało. Swoją drogą - niezła pułapka. -
Po chwili wypadł spod tej kupki i otrząsnął się niczym pies po wyjściu z wody. Przyjrzał się murowi pozbawionego warstwy kurzu i temu podobnych rzeczy i wyciągnął rękę do przodu. Nagle znalazł się tam dziwny nóż. Miał taki sam kolor i odcień jak mur! Gohen coś szepnął i jego nóż zaświecił i zniknął.
- Zgaduję, że te mury są starsze od tego noża , tak więc gratuluję takiej rodowej siedziby i kryjówki, bo raczej nikt się tu nie kręci, nieprawdaż?- spytał.

- Aż tyle obsydianu? - spytała ze zdziwieniem - Nie dziwię się, że ta warownia tu stoi przez... ile właściwie lat? - spytała ponownie.

-Ostatniego członka rodu widziano tu około trzysta lat temu- odparł Obern za Katha. Kathleen opowiedział mu trochę przed szarżą na wilkory- Ale od ilu lat wtedy stała- nie wiadomo.

Kathleen potaknął. Zwrócił wzrok ku wejściu.
-Trzeba tam zajrzeć. Podszedł do wrót i otworzył je pchnięciem ręki.W środku był lekki zaduch,ale było widno- wieża miałą w środku szklaną podłogę i przez nią wpadało światło do salonu. Krótki przedsionek kończył się schodami- po obu stronach stojącego między nimi posągu. Pod nim dało się odczytać: KAYLESEC. Kathleen wszedł na górę. na środku na przeciwległej ścianie stał kamienny kominek- obok niego leżały przygotowane kłody. Wokół był ustawione stoły i krzesła (fotele były zwrócone ku kominkowi. po bokach otwierały się korytarze- prowadzącego do bocznych skrzydeł zamku.
- Obernie, podaj mi mapę- On posłusznie podał mu zwój. Kath otworzył ją i dokładniej się przyjrzał. Podszedł do kominka i pociągnął za jeden kamień. Palenisko cofnęło się ukazując przejście.
- Tędy- mruknął Kathleen i zszedł pierwszy na dół.

Poszedł za Kathem.

... a ona za nimi

Obern ruszył za resztą.

Kathleen poprowadził ich schodami na dół. był to tunel wydrążony w skale i pokryty runami. Po chwili weszli do pomieszczenia. Podłoże było wyłożone gładkimi płytami z kamienia. Pod przeciwległą ścianą stało sześć tronów ustawionych w lekkie półkole. Dwa największe stały na podwyższeniu- po prawej z czystego marmuru, a po lewej z obsydianu. Nad każdym siedziskiem wisiały gobeliny: na tronach koło obsydianowego wisiały Czerwony i zielony, a koło marmurowego niebieski i brązowy. Kathleen podszedł do czarnego tronu. Na oparciu dla pleców widniała wykuta na nim podobizna zbroi; Tron miał szczelinę tak jak reszta. Kath dotknął ręką szczeliny, ale nic się nie stało.
-Jeszcze nie przyszedł czas na to- rzekł.
Spodnia część tronu zaczeła się trząść. Nagle otworzyła się i z niej zaczęło świecić światło. Kathleen włożył tam rękę i wyciągnął ostrze- długi półtora ręczny miecz. Śnieżnobiałe ostrze zwężało się ku końcowi. Wąski jelec i cienka rękojeść nadawały mieczowi opływowy kształ. Głowica uformowana w czterościenny kolec świetnie nadawałaby się do wykańczania przeciwnika. Sama rękojeść była owinięta czarną skórą. Ostrze przy jelcu było lekko postrzepione- umożliwiało zacięcie się broni wroga. Kath ujął miecz w obie ręce. Było niezwykle lekkie, lecz wytrzymałe. Nie mógł wyobrazić sobie lepszej broni.

http://www.google.pl/imgres?hl=pl&biw=1280&bih=859&tbm=isch&tbnid=oCxUVqLAQqoVEM:&imgrefurl=http://www.cbswords.com/product_info.php/products_id/467&docid=Z-Hmre_scu0dTM&imgurl=http://www.cbswords.com/images/KR0051-md.jpg&w=406&h=406&ei=yFzxT43nK83OsgbSueCNDw&zoom=1&iact=hc&vpx=509&vpy=315&dur=1467&hovh=225&hovw=225&tx=171&ty=99&sig=102835194533350820663&page=1&tbnh=153&tbnw=163&start=0&ndsp=25&ved=1t:429,r:9,s:0,i:96




Obern podszedł do ognistego tronu i otworzył siedzenie. Sięgnął w światło i wyciągnął... rękojeść. Ostrza nie było. Rękojeść był wykonana z czerwonego metalu ozdobiona rubinami. Obern pomyślał, że spokojnie mogła być częścią dwuręcznego miecza. Nagle zauważył, że głownia ma dziurki w całej rękojeści. Targany przeczuciem wpuścił w nie magię ognia. Z rękojeści wystrzelił słup ognia i uformował się w ogniste ostrze. Obern patrzył z fascynacją. Było to niezwykłe narzędzie mordu. Odciął dopływ ognia i miecz zgasł.

Podszedł do tronu z piaskowca. Zdjął rękawicę i pogładził strukturę. Tron był niemal gorący i wyczuwało się w nim magię. Zaczął coś nucić pod nosem w języku czarnych elfów, a z jego ręki buchnęło lekkie światełko. Zaszumiało mu w głowie. Nagle otworzył oczy. Nie był już w pokoju. Był jakby nad pokojem, potem nad światem, a potem świat wydawał mu się niezmiernie mały. Pod sobą widział niedającą się policzyć masę gwiazd, planet i tym podobnych ciał niebieskich. Na niektórych płynęła woda, na innych lawa. potem popatrzył w górę i zobaczył... bogów... patrzyli na niego. "co się tutaj dzieje?" - zapytał się w głowie. Nic nie przychodziło mu do głowy. Nagle zaatakowały go obrazy. Różnych bitew, nawet wojen, istot, większych od człowieka i potężniejszych, czasem też tak małych, że ręka człowieka mogłaby być ich domem. Widział potęgę, widział oceany krwi, gniazda ran, zdrady, marzenia. Dosłownie wszystkie emocje, wydarzenia przeszłe i przyszłe. A równocześnie nie widział nic, jego mózg się gotował od przypływu informacji, ale chyba o to chodziło bogom. Czuł, jakby po jego mózgu chodziły nie mrówki, ale wszystkie mrowiska świata...

Ból

Po jakimś czasie wrócił do realnego świata, dokładnie w tej samej sekundzie, w której go opuścił. Czuł, że ma coś na plecach, co cały czas rośnie, ale w tej chwili musiał sprawdzić, co znajdzie w swoim tronie. Włożył rękę do wnętrza tronu i wyciągnął ... bryłę jakiegoś metalu. ale bryła natychmiast się ożywiła i popłynęła po jego ręce. I rozrosła się do rozmiarów tarczy, która świeciła się światłem tak mocnym, że byłaby w stanie spowodować wypłynięcie oczu. I zgasła.

http://www.cbswords.com/images/UC1428.jpg

Nagle zobaczył kątem oka coś białego. Dotknąwszy tego poczuł, że... dotyka własnego ciała! Spróbował tym poruszyć. Udało mu się. Kształtem przypominało skrzydło gęsi tylko... "nieco" większe. Było dość spore. Popatrzył w drugą stronę i zobaczył... to samo! "No kurde, jestem aniołem" - pomyślał ze dziwieniem.
- No, to widzę , że Rennefeg w dalszym ciągu mnie obdarowuje - stwierdził - Dzięki Ci, Rennefegu - krzyknął.
- Ma ktoś może pomysł co to u licha jest? - spytał, głownie do Katha, który był specjalistą od zdarzeń niewytłumaczalnych.