RPG Fantasy

miał dziwny sen. Jego wzrok padał na las. Nagle zaczął lecieć w jednym kierunku. zatrzymał się dopiero przed prawie zrujnowanym domem. Były to ruiny warowni, nad bramą widniał herb w kształcie pyska wilka trzymającego w zębach sztylet. Głęboko pod strażnicą wyczuł zło, które niepowstrzymane może wyrządzić wiele szkód. Wzbił się w powietrze i zobaczył z daleka kontury Ilhirei. Warownia była na północ od niej.

Nagle poczuł coś. Owo coś mogłoby być przeczuciem. Czuł, że coś się zbliża. Wstał i zszedł na dół. Zastał tam Kathleena pogrążonego w snach. Nie chciał mu przeszkadzać, więc wyszedł przed karczmę. Wyczul coś w powietrzu.
ZŁO
Zbliżało się w kierunku miasta. Gohen postanowił wejść na mury, aby to sprawdzić. Zbliżał się jakiś tabun... z północy. "Wilki?"-zastanawiał się. Tabun zbliżył się. Były to dzikie bestie, znacznie większe od przeciętnego wilka. To były wilkory, przodkowie wilków. "Czy one nie wyginęły dawno temu?". Ale jednak istniały... albo to ich duchy?.. albo coś innego? Jednak najwidoczniej postanowiły zaatakować miasto, pogrążone we śnie.
- DO BRONI, LUDZIE!!! WILKORY ATAKUJĄ!!!!!! - wrzasnął z całych sił. Sam wyciągnął miecz i nóż z pochwy. Wytworzył wokół siebie warstwę pola świetlnego. Za plecami tworzył coś znacznie potężniejszego, ale to chwilę potrwa. Miał nadzieję, że obudzi się Kathleen, bo Gohen nie umiał jeszcze dobrze używać swej mocy. Wielu mieszczan się obudziło, razem ze strażnikami.
- SZYBKO!!! ZARAZ PRZESKOCZĄ MURY!!! - wrzasnął ponownie - STRAŻNICY, NASZPIKUJCIE JE STRZAŁAMI!!!! - sam planował atak dystansowy. Włożył miecz do pochwy, a wyciągnął łuk.
- Rennefegu, błagam, daj mi siłę... - modlił się żarliwie. Nagle jego strzała zaczęła płonąć jasnym światłem.
I zaczął strzelać. Miał dalej nadzieję, że Kathleen się obudzi!

Otworzył oczy. Rzucił się ku schodom, i chwilę później był w pokoju. Miał przeczucie, że zbliża się niebezpieczeństwo. Założył koszulę i płaszcz, zapiął pas z bronią, w jedną rękę wziął łuk, a w drugą włócznie zdjętą ze ściany. Wszedł na dach i wytworzył coś w rodzaju platformy. Stanął na niej i wzbił się w powietrze. Oszacował sytuację i zanurkował w stronę murów. Gohen miotał świecące strzały. Platforma leciała tuż przed murami, a Kathleen ciągnął z tyłu włócznie, tworząc za sobą kryształy cienia zwrócone ostrzami do lasu. Gdy utworzył wystarczającą barierę, usadowił się na wieży nad bramą i zaczął szyć z łuku.

-Witaj! - krzyknął do Kathleena między strzałami - Miałem nadzieję, że przyjdziesz - tu strzelił do jeszcze jednego Wilkora (lub jego ducha). Niektóre wlazły już na mury, nie spodziewały się jednak, że ktokolwiek będzie gotowy na odparcie ataku. Musiały się przegrupować. Gdy już to zrobiły, zaczęły skakać. Wiele lądowało na krysztale cienia, inne dostawały strzałami. Ale innym udawało się przeskoczyć. Zabiły już kilku strażników, a cała reszta musiała walczyć o życie. Po chwili Gohen naładował już to, co miał załadować. Zza jego pleców wyleciała chmara niemal niewidocznych, a śmiertelnych kryształków, które paliły sierść i prażyły wilkorze plecy.
A z lasu nadciągały nowe ich hordy i wszystkie pędziły w jednym kierunku. Natomiast po chwili zaczęły okrążać miasto.
-Musimy się rozdzielić! - wrzasnął do Kathleena - bo zachodzą nas od tyłu!! - I pobiegł na drugą stronę murów. Tam wilkory spokojnie przeskakiwały na część muru, która nie była osłonięta - UWAGA, LUDZIE, TYŁ!!! TYŁ!!! - wrzasnął do strażników. Dalej szył z łuku, ale za chwilę nie miał już pocisków. Przeszedł więc do walki wręcz. Odbijał skaczące wilkory mieczem. Tak powstał baseball. Ale chwilowo miał nieco większe kłopoty, niż myślenie jak to mogło wpłynąć na sport. Bił wilkory mieczem, a dobijał nożem. Zabił ich tak kilkadziesiąt. Ale one wciąż przybywały. Nagle jeden z nich rzucił się na niego i... zrzucił go z muru. Padł na ziemię z wilkorem nad sobą. Coś chrupnęło w jego lewym ramieniu, gdzie trzymał nóż. Ale nie był tym wzruszony.
- Haal mus in!!! - wrzasnął. Wilkor był unieruchomiony, a Gohen z łatwością znalazł jego serce. Dalej nic nie pamiętał. Wpadł w szał bojowy. Nic nie czuł i nic nie pamiętał.

Wciąż ich przybywało. Powoli nie wyrabiał. Szybkim ruchem stworzył kopię i podał jej łuk. Sam złapał szablę i sztylet i zaczął wysyłać fale uderzeniowe w stronę Wilkorów odrzucając je. Długo to ich nie powstrzyma. Jak oni je zatrzymają? I gdzie kurwa jest Elindor?!

Wybudziła się z zastoju. Usłyszała krzyki i trzaski. "Co się stało?"- pomyślała. Wybiegła przed karczmę i zobaczyła... rzeź. Wiele Wilków atakowało ludzi. Wyciągnęła łuk i strzały i wystrzelała wszystkie wilki w jej zasięgu. Ale nadchodziły następne. Wyjęła więc noże i rzuciła się na pole bitwy, zabijając wszystkie zwierzęta, które wpadły w jej ręce...

-WWWRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAH!!!! - z jego gardła wydobył się nieludzki ryk. Jego miecz był już prawie tępy, musiał więc użyć swojej mocy. W ten sposób walczył mieczem ze światła. Zabił tyle wilkorów, że nie potrafił ich zliczyć. Walczył już poza murami. Topił się w krwi i flakach tych bestii.
- GIŃ!!! GIŃ!!! GIN!!! - wrzeszczał - GIŃ TY MAŁA @*!!! TY @*!!! ROZ@*! CIĘ ZARAZ, SLYSZYSZ???!!!
I pogrążał się w amoku...

-Wreszcie zauważył Elindor.
-Gdzieś ty była!? - krzyknął z wyrzutem. odwrócił się i posłał kolejną falę- Nie utrzymamy się długo- w tej chwili jakaś myśl zajaśniała mu w głowie- Idź do Gohena i spróbujcie utrzymać miasto jak najdłuzej. Wytrzymajcie- Zmienił się w chmurę dymu i poleciał w stronę lasu.

- Przepraszam - zrobiła smutną minkę. Po rozkazie powiedziała tylko... :
-Na rozkaz!- ... i poszła do Gohena. Zauważyła go poza murami robiąc z wilków flaczki. Postanowiła, że tutaj się na pewno utrzymają. Jedyne, co ją zadziwiło, to to, że Gohen i jego miecz... świecili! Dosłownie!! Postanowiła, że spyta go o co chodzi potem. Poszła na drugi koniec murów, zapamiętale niszcząc i gromiąc hordy wilków. Doszła do swojego miejsca. Tu wpadła w swój szał i odtańczyła taniec śmierci... Jedyne, co można powiedzieć, to to, że stała się jakby... mikserem. Nagle poczuła coś wilgotnego na swojej nodze. To nie była krew, tylko... woda! Spod niej zaczął jakby wytryskiwać gejzer!!! Wzniósł on ją w powietrze. Nagle usłyszała głośny, bulgoczący głos, jakby przechodził przez fale...
-Woda... jest siłą człowieka... czymś, co decyduje o jego losie... moje dziecko... pamiętaj o tym... pamiętaj... - skończył głos. Gejzer zaczynał tracić za ciśnieniu, ale opadła lekko. Teraz postanowiła, że skupi się na walce mimo tego... dziwnego wydarzenia. Teraz siała jeszcze większe spustoszenie. Raz nawet jeden z wilków, który długo z nią walczył wysuszył się i padł. Zastanawiała się, gdzie jest ta woda. Dopóki nie popatrzyła do góry. Nad nią unosiła się kula... wody. Wskazała ręką na największe skupiska wilków, a woda dosłownie zmiotła ich z powierzchni ziemi. Tu na prawdę się zdziwiła, ale ruszyła do dalszej walki w amoku...

Kątem oka zauważył gejzer wytryskujący z ziemi po drugiej stronie murów. "Elindor?" - zapytał sam siebie. Ale dalej lał, zaczynały opuszczać go siły...

Miasto coraz bardziej podupadało. Wilkory jakby się nie kończyły. Nagle niektórzy mogliby wyczuć tętent końskich kopyt. Od strony lasu jarzyło się słabe światło. W końcu przekaz powinien być dla wszystkich jasny- las płonał. Spomiędzy drzew wyskoczyły konie z jeźdźcami. Mieli one najrozmaitsze stroje z różnych epok, ale wszyscy byli uzbrojeni. Na czele jechały dwa potężne ogiery. Dosiadały ich dwie potężne postacie: Kathleen i spowity ogniem mężczyzna. Szarżą wbili się w Wilkory zostawiając za sobą kupki popiołu i czasem posiekane truchła zwierząt. Gdy dotarli do końca, rozdzielili się na dwie grupy i zaatakowali skrzydła wilków. Gohen i Elinor otoczyli się tarczami, ale Kathleen i tak rzucił na obojga bariery cienia. Atak zakończył się sukcesem, a las wypalał się.

-Witajcie - powiedział, ubroczony krwią i juką - Dziękujemy za ratunek - uśmiechnął się, co razem z tą krwią powodowało upiorny efekt - Jak cię zwą? - spytał mężczyznę spowitego ogniem mężczyznę siedzącego na gniadoszu.

Uśmiechnął się przyjaźnie.
-Jestem Obern, syn Balthusa, boga Ognia. A wy jak się nazywacie?

- Witaj, Obernie, jestem Elindor, elfka z rodu Arbor, córka bogini wody, Elestar - uśmiechnęła się doń promiennie.

- No to skoro się znamy, proponuję udać się na spoczynek- rzekł cicho- Wynajmę jeszcze jeden pokój. Elinor, chcesz mieć osobny pokój? My możemy mieszkać w jednym, jak chcesz mieć trochę prywatności?- spytał powolutku prowadząc konia ku bramie. Obern szedł za nim wygwizdując radosną piosenkę.

- Ja nie muszę spać - odrzekł - będę się w nocy doskonalić. Wszystko zależy od Elindor w takim razie - dodał.

- A ja zaszaleję i zapuszczę się w las - powiedziała z szelmowską miną - jakby coś, to będę wrzeszczeć - powiedziała, zaśmiała się i pobiegła w las.

Kathleen parsknął śmiechem i- rozpoznając melodię- przyłączył swój gwizd do Oberna. Popatrzył przed siebie i rzekł:
- To co panowie, robimy męski wieczorek? Barman chyba cię lubi Gohen, spytaj czy nie sprzedałby nam kilka butelek wina i piwa plus trzy kufle. Ja skombinuje jakieś karty. Będzie co robić- uśmiechnął się.- A prosiak powinien już być gotowy.

- Da się załatwić - uśmiechnął się - A barman rzeczywiście mnie lubi - dodał.
Podszedł do lady.
-Witam pana- powitał oberżystę
-Witam -
-Poproszę piwo...-
-Mocne, średnie, czy aromatyczne ?- uciął, jak to miał w zwyczaju karczmarz
-Mocne -
-Coś jeszcze?-
-Tak, będzie tego trochę- odpowiedział szelma- do tego poproszę półwytrawne i wytrawne wino najlepszej jakości, które pan osobiście poleca - tu rzucił uśmieszek.
- Hmmm... najlepsze będzie chyba to z naszych sadów, jest niestety tylko wytrawne-
-Poproszę dwie flaszki. Aha, ma pan może jakieś mięso? - spytał
Oberżysta uśmiechnął się
- Tak, mam to, co pan przyniósł, czyli dwa jelonki i dzika -
- To poprosiłbym dzika z ogniska, do tego trzy kufle i nóż -
- Dobrze, to będzie... dziesięć fenów, ale dla ciebie, młody człowieku... osiem - uśmiechnął się oberżysta
- Dziękuję panu bardzo, płacę dziewięć - odpowiedział uśmiechem Gohen
- Nie ma sprawy, jak będziesz czegoś potrzebować, to mów - dodał oberżysta - miłego dnia życzę.
- Wzajemnie - dodał i wrócił do towarzyszy.

Jak powiedziała tak zrobiła. Poszła nad źródełko i zaczęła kształtować wodę wokół siebie. Czuła przypływ mocy. Dała się ponieść fantazji.