RPG Fantasy

-Łowca- odparł mu oddając miecz- dusze złapane przez Ciemność. Nie mówię tu o cieniu ojca, tylko o Upadłych.

- Dziękuję. Czy to są... ludzie, którzy sprzeniewierzyli się bogom? Czy może coś innego? - spytał - Bo na razie sobie z nimi nie daję rady.

-Gdyby to byli ludzie, wszyscy ludzie byliby Łowcami- wiara w dawnych bogów wygasłą. Nikt w nich nie wierzy. Oprócz nas. To są istoty które w celu zdobycia czegoś są zdolne poświęcić własną duszę. Upadli mogą ich wtedy przekształcać w co tylko chcą. To był elf.

- Jasny, czy mroczny? - spytał z zainteresowaniem - może kiedyś go znałem... - zamyślił się - Jakie są ich ogólne cele? - spytał po chwili.

-Wyrżnąć nas- odpowiedział krótko, złapał dzika i zarzucił sobie na barki. Ruszył ku karczmie.

- W sensie tych, którzy zostali obdarzeni? - spytał jeszcze w drodze - I przepraszam, za swoją może przesadną chęć wiedzy - dodał z cienkim uśmiechem.

W odpowiedzi lekko się uśmiechnął i przez resztę drogi milczał

Doszli w końcu do karczmy, milcząc przez całą drogę.
- Chciałbyś zjeść tego świniaka? - spytał - bo jak chcesz, to po drodze zostawiłem dwa jelenie... o ile ich nie rozsadziłeś - dodał z uśmiechem - To jak?

-Możemy wszamać chociaż połowę- uśmiechnął się- skocz po te jelenie, ja sie spytam karczmarza czy nam użyczy grilla.

-Dobra, lecim - powiedział i pobiegł. Leciał szybko jak mógł. Wleciał tam, gdzie oddawał strzały. Nagle zauważył coś kilka metrów od swojego miejsca. Były to runy. Wyglądały dziwnie. Wtem zaczęły się przekształcać w litery, które można było odczytać tak: "Niechaj na ziemię zstąpi istota brutalna, duch o strasznej przeszłości, łowca, który zabije wszystko co stanie mu na drodze do celu misji, I_'_-_'_I_'_-_'_I_'_-_'_I_'_-_'_I" przeraził się, ale postanowił to zapamiętać, może mogłoby mu się przydać. W przypływie swych myśli dotknął run. Zmieniły się one w białe światło, które jak strzała wskazało na jedno miejsce: północ. To również zapamiętał. Wziął oba jelenie na plecy i doszedł do karczmy w mieście.

Kathleen siedział koło kominka i grał na pożyczonej lutni. Śpiewał raczej pod nosem a nie dla widowni, lecz kilku osobników siedziało niedaleko i słuchało:
-The castle is lit with candles and torches
The carriages of the nobles arrive in front
The smell of splendour and decadence
And nobody can foresee
The masters and the mistresses are walking through the hall
They are smiling and laughing and showing that they are tall
They don't recognize that we're waiting there
And just nobody can foresee
This is the last night of the kings

We are the folk
And we have the right
To stand up and to fight
For an independent life
We are the force
We are the might
And we will stand up
For an independent life

The ball has begun and we're closing our trap
Inwardly we're gathering ourselves
While the dance comes to higher pace
Still nobody can foresee
Joining the circle, in black robes unknown
Unsheathing our swords and get ready to dance
Our hearts are filled with the will to survive
In this last night of their life
It's a murderous, murderous ball night

We are heroes
Heroes of the night
We are ready to live forevermore
Our gods lead us through this fight
On and on
We are one and on our way.
Odłożył lutnię i zapatrzył się w ogień.


http://www.youtube.com/watch?v=rt4CQc1MSso

-Ładnie śpiewasz - rzekł wchodząc - Ale mam dla ciebie najpewniej niepokojące informacje. Nie wiem, czy mogę mówić tutaj, czy chcesz mówić na osobności? - spytał

-Mów- mruknął nie odwracając wzroku- tamci są zbyt pijani żeby zrozumieć.

- Obok miejsca, gdzie zauważyłem "miśka" zauważyłem dziwne runy. Było tam napisane coś w stylu "Niechaj na ziemię zstąpi istota brutalna, duch o strasznej przeszłości, łowca, który zabije wszystko co stanie mu na drodze do celu misji", ale były tam też symbole... może przedstawię je za pomocą mocy światła - i zaczął "prząść" znaki ze swojej mocy. Było to coś na kształt: "I_'_-_'_I_'_-_'_I_'_-_'_I_'_-_'_I" - Dotknąłem tych run i strzała światła pokazała mi północny kierunek. Nie niem co to znaczy, może ty wiesz?

Kathleen zerknął na niego, na runy, a potem znów na ogień. Nie dało się z niego wydusić żadnej odpowiedzi, ale po oczach widać było, że ciężko pracuje nad rozwiązaniem

- Ale ci walnąłem zagadkę - oznajmił z bólem - może powinienem pójść w tamtym kierunku i wtedy wiedzielibyśmy więcej...

- Zostań- przerwał mu- Zwróć się do mnie rano, może coś wymyślę.

-Dobra, niech ci będzie, ja idę do pokoju pomedytować i nawiązać "łączność" ze słońcem, jakby co, to wybudź mnie z medytacji - powiedział i poszedł. Nawiązał kolejną łączność ze słońcem i ładował się, rozmyślając na poprawnym użyciu tej olbrzymiej mocy.

Poczuł zmęczenie, więc wystawił nogi do ognia i przymknął oczy. Po chwili spał.

Jedyne, co udało mu się wymyślić, to użycie mocy jako pocisku o charakterze fizyczno-psychicznym - krysztale, który mógłby zabijać. A także zrozumiał jak musi robić barierę - układać cząstki światła w takim samym natężeniu, ale mniej chaotycznie - jak struktura kryształu. Po jakimś czasie poczuł, że ma dość energii i przerwał połączenie ze słońcem. Ale rozmyślał dalej.