RPG Fantasy

Pędził przez gęstwinę. Jeśli nie zdąży, może się źle to skończyć dla drużyny. Jego podejrzenia były prawdziwe- coś zmierzało dokądś i przetnie drogę niedaleko strażnicy( pisze w czasie przyszyłym kilka godzin później po tych wydarzeniach powyżej). Użyczył koniowi swojej magii przyspieszając go. Musi zdążyć. Oby Obern sprawdził mapę pod księżyc i przeczytał księżycowe pismo...

Przyspieszył lekko i czując niepewność wszystkich wokół wytworzył tarczę, która objęła wszystkich członków ich małej armii.
"Chyba coś będzie się działo - pomyślał - Obern chyba by nie przyspieszył, gdyby wszystko było w ścisłym porządku".
Wpadł w medytację. Rozpuścił w promieniu dwudziestu metrów wokół siebie świetlne czujki. Rozluźnił miecz w pochwie. Był gotowy.

Wzięła łuk w rękę i wybrała z kołczanu trzy strzały. Dała klaczce sygnał do półgalopu i wyprzedziła Gohena. Między Obernem i Gohenem czuła się bezpieczna, ale postanowiła mieć oczy otwarte i strzałę na cięciwie.
Skupiła też wokół siebie parę wodną, by w ułamku sekundy móc użyć swojej mocy.

Coś przeczuwał. Wyjął powoli miecz z pochwy na plecach i dalej jechał. po chwili dało się słyszeć dudnienie. ziemia zaczęła się trząść jak od.. kroków. Serce zaczęło mu walić jak oszalałe. Co to jest?!- pomyślał z przerażeniem.

Koń pracował niezmordowanie całą drogę. Kath szczerze mu współczuł, ale nie mógł przestać. Powoli wyczuwał nitki myśli reszty. Nie może utrzymać połączenia zbyt długo. Wysłał sondę:
-Spójrz na mapę pod księżyc....idioto!- stracił więź. Zaklął pod nosem i kontynuował jazdę.

Jego przerażenie było niemal wyczuwalne. Jego koń, pomimo, że był spokojny, zrzucił go z siebie i pobiegł w stronę miasta.
- Ty cholerna szkapo!!! - wrzasnął na konia.
Wyjął miecz. Jego osłona skupiała się wokół drużyny. Utworzył ze światła tarczę osobistą i pobiegł na czoło kompanii
- Będę was osłaniał, a wy go tu roz(Cenzura)!!! - dalej myślał o tej szkapie. Był wnerwiony do granic możliwości. A to kumulował się ze strachem dodając mu sił. Roztoczył jeszcze dwie bariery, po czym stanął w postawie obronnej. "Co to do cholery jest?" - pomyślał. Ale wolał się nie domyślać...

Jej klaczka była bardzo spokojna. Elindor postanowiła umieścić ją nieco w lesie. Rzekła doń w narzeczu elfów, żeby uciekała, gdy to coś zacznie się zbliżać. Umiejscowiła się jakieś dwadzieścia metrów od ich "tarczownika". Nałożyła dwie strzały na cięciwę i przymierzyła się do strzału.

Obern usłyszał wezwanie. Rozłożył mapę i wystawił ją na księżyc. Pod jego światłem ukazały się litery. Zmarszczył brwi, a po chwili otworzył oczy z przerażenia i zwijając mapę krzyknął:
- Ukryjcie się! Szybko, zanim nadejdzie!! No chodź- prawie wrzeszczał to do ucha Gohenowi szarpiąc go za ramię i próbując zaciągnąć go w najbliższy załom skalny.

Kathleen podjechał na skały ponad drogą. Uwiązał konia do drzewa i podczołgał się na skraj skały, lekko się wychylając. Z góry zobaczył go- Ogromny Kharg. Krótkie nogi, wielki tors, ogromne łapska i lekko spłaszczona głowa. Nie dość że był przerażający sam w sobie, to jeszcze opancerzony. Zbroja nieumiejętnie wykonana, ale szczelna. Hełm z rogami jakiegoś mitycznego stworzenia oplatał mu głowę. Do tego coś pomiędzy młotem a toporem szargało ziemię i korzenie drzewa, ciągnąc się za właścicielem. Kathleen przymknął oczy i modlił się, żeby im coś nie strzeliło i nie atakowali go. Otworzył oczy i obserwował zachowanie trola. Nie szedł w stronę zamku, to pewne, raczej w góry. Czego tam mógł szukać? Kath tego nie wiedział, ale podejrzewał co.

Choć nie podobało mu się, że musi się ukrywać i był pod wpływem ogromnego stresu, przerażenia i zdenerwowania, zauważył Przerażenie w oczach Oberna. Było tak wyczuwalne, że Gohen wolał się nie domyślać co tam jest. Dał się więc wciągnąć w załom skalny i usunął wszystkie swoje osłony.
- Co to do cholery jest? - spytał w końcu.

W pierwszej chwili nie zrozumiała co do niej wrzeszczał. Zrozumiała dopiero, gdy rzucił się na Gohena i wciągnął go do załomu. Ona zaś postanowiła ukryć się na drzewie. Gwizdnęła na klaczkę, by pogalopowała daleko stąd.
Mimo, że Elindor wydawała się uosobieniem spokoju, była chyba najbardziej przerażona z całej obecnej tu trójki.

Obern zobaczył to co Kathleen. Ogromny troll zmierzający w stronę gór. Włosy zjeżyły mu się na głowie. Odruchowo położył dłoń na rękojeści miecza. Stwór nieprzerwanie kontynuował swoją drogę. Po chwili można było go jedynie usłyszeć. Niebezpieczeństwo odeszło.

Kharg odszedł. Kathleen podniósł się i, odwiązał konia i podjechał na dół zbocza.

Wyszedł z kryjówki.
- To ktoś mnie uświadomi? - spytał.
Czuł się niepewnie.

Dalej siedziała w swojej kryjówce, pewna, że potwór może wrócić

-Kharg- mruknął Obern- rodzaj trola jaskiniowego. Nie widziano takich od trzystu lat.

- I nie powinno się widzieć - rzekł Kathleen wyjeżdżając na drogę- Przynajmniej od pierwszej Wielkiej Wojny. Na coś się zanosi- mruknął i koń stanął w miejscu- Wsiadajcie, już niedaleko. Gdzie wasze konie?

- Mój uciekł na samo dudnienie kroków trolla - odparł, przygryzając wargę - ale myślę, że mógłbym biec z prędkością mniej więcej świetlną - dodał - A czy Kharga dałoby się zabić zwykłą bronią? czy może tylko magiczną?

- A moja klaczka jest daleko stąd. Dajcie mi chwilę - powiedziała i gwizdnęła. Nie było niczego słychać, ale wszystkie konie poruszyły się niespokojnie i spojrzały na Elindor z wyrzutem. Po chwili wszyscy usłyszeli tętent i na polanę dosłownie wleciała klaczka. Eli wsiadła nań.
- Gotowa - rzekła

///Wracam za jakieś dwie godziny

Obern odwiązał swojego konia i wsiadł na niego.
-Gotowy- uśmiechnął się słabo.