RPG Fantasy

Spojrzała nań. "To dziwne... " - pomyślała.
- Wyglądasz... trochę jak anioł - powiedziała z namaszczeniem - tylko, że nikt ich nie widział od ponad dziesięciu wieków.
Była bardzo zadziwiona, ale przyjęła to bez zbędnego zastanawiania się.
- To... ja pewnie zmienię się w żabę? - spytała pół żartem pół serio.
Poszła do swojego, niebieskiego tronu. Był zrobiony z Lapis lazuli. Dotknęła go. Skupiła się. Z tronu wypłynęła woda wprost na jej rękę. Zaczęła opływać całe jej ciało aż Elindor znowu wpuściła wodę do tronu. Potem otworzyła siedzonko i wyjęła stamtąd... lód.

http://desmond.imageshack.us/Himg188/scaled.php?server=188&filename=soulcalibur.jpg&res=landing (Trzeba sobie zmniejszyć )

Ujęła go pewniej w rękę. Pomachała nim kilka razy, po czym zrzuciła o ścianę. Skruszył się. Podeszła do niego. ujęła w rękę ocalałą rękojeść i używając swoich mocy uzupełniła jego braki i naprawiła go do tej samej struktury. Oprócz, że naprawiał się niemal sam, to był lekki, lżejszy od wody. Nagle wpadła na pewien pomysł. Skupiła się ponownie. Miecz poleciał w górę i zaczął się obracać. Po chwili wpadł prosto do jej ręki.

Obern Wpuścił magię w rękojeść. Nagiął wygląd ku swojemu upodobaniu: jelec w kształt smoczych skrzydeł, a głowicę w smoczy łeb. Wiązka ognia uformowała się w ostrze. Obern skupił płomień w jedno ciało i po chwili ostrze było całe- metal miał lekko czerwony kolor. Oparł się na mieczu i spojrzał na resztę.

Kathleen pogładził ostrze. Pośrodku miecz miał kanalik- na truciznę albo do przenoszenia magii. Ob kręcił go ostrzem ku dołowi i też przyglądnął się reszcie.
- Tylko szóstka ma dostęp do tego miejsca- rzekł.
-Szefie zobacz- mruknął Obern stojąc przy ścianie. Wzdłuż niej biegła szczelina uformowana w prostokąt.
- To jakieś wejście- zamyślił się. Wraz z Obernem pchnęli kamienie, które usunęły się z drogi ukazując schody w dół. Obern zapalił miecz i zszedł pierwszy- Kath tuż za nim.

Gdy schody się skończyły, ujrzeli trzy korytarze- środkowy kończył się po kilku końcach, a dwóch następnych nie było widać z tej pozycji. Weszli w środkowe. Drewniane drzwi ustąpił od razu. Obern zwiększył światło i ich oczom ukazało się niewyobrażalne bogactwo- diamenty, szmaragdy,szafiry,rubiny, złoto, puchary, biżuteria, pozłacana zbrojownia była porozkładana w skrzyniach, a to co się nie zmieściło leżało luzem. Skarbiec był duży i prawie pełny.
Za tyle kosztowności można by kupić królestwo. Kathleen oniemiał, lecz po chwili spochmurniał.
- O Kaylesecu, czego ty ode mnie wymagasz?- spytał cicho kierując wzrok w górę. Przesłanie było jasne:
Musi zgromadzić armię zdolną powstrzymać Zło.

- To co robimy ludzie? - spytał - Możemy wynająć jakichś żołnierzy, zrobić pobory, przekonać władców o naszych sprawach, możemy też poprosić bogów o pomoc - dodał - ale najpierw proponuję zacząć od jednej sprawy : oddzielamy się i pobieramy na własną rękę, czy też idziemy razem jako grupa? o jest dość ważne pytanie, bo jak wiadomo różnie może być. Jedna osoba może wzbudzić więcej zaufania u ludzi, ale równocześnie będzie nas łatwiej wybić, dlatego pytanie kieruję do was, a w szczególności do szefa - tu wskazał głową na Katha - proponuję zacząć od zaraz, bo bogowie i złe siły nie będą czekać.
- I jeszcze jedno pytanie - dodał - Czy będziemy walczyć ramie w ramię z bogami, czy też mamy walczyć jako ich pełnomocnicy i narzędzia?

- Ja zaczęłabym od prostych ludzi : kowali, myśliwych, chłopów, którzy byliby wobec nas lojalni i równocześnie dobrzy w swoim zawodzie. Dobrzy byliby również drwale i milicja. Na pewno podejmę się również poborem istot lasu, aby walczyły za nas i dla nas. A, i Gohen, idziesz ze mną, cwaniaku - dodała szelmowskim tonem.
Wzięła kilka garści dobrodziejstw, wsadziła je sobie do woreczka, zapięła go i wybiegła z twierdzy. Już planowała gdzie pojadą, gdy przypomniała sobie, że Gohen został w twierdzy.
"Ah, ten jego czas reakcji" - pomyślała

-Trzeba by jeszcze nająć budowniczych do odnowy drogi do naszej twierdzy, oraz architektów wnętrz- żeby wprowadzili trochę życia w te mury.
Obern skinął głową.
- Mogę się zająć najęciem żołnierzy i milicji, ogólnie zarządzać militariami w tym zamku- zasugerował Obern.
- Dobrze, ja się rozglądnę nad alchemikiem- zajmie pokój w wieży. Ponadto zajmę część wschodniego skrzydła- zamierzam otworzyć sieć szpiegowską , oraz najmę złodziei-Pomyślał chwilę- Elindor zobowiązała się załatwić resztę. Więc weźmy kilka sakw pieniędzy i jedźmy do stolicy- tam wszystko znajdziemy- skierował się ku wyjściu.
- Gohen, chyba miałeś iść z Elindor?- zapytał z chytrym uśmieszkiem.
Pomyślał chwilę.

Kath wyrwał go z zamyślenia.
-A, no tak, rzeczywiście - powiedział - już do niej lecę. Dosłownie.
Jak powiedział tak zrobił. Rozruszał skrzydła i poleciał aż do Eli.
- Ruszajmy powiedział do niej.

- Jedzmy - rzekła i poleciała przodem.

(Kathleen i Obern wyruszyli do miasta. Postacie są wyłączone z opowieści do powrotu Elindor i Gohena.)

/// Nie poleciałaś dosłownie

Poleciał za nią. Mijali wiele rozdroży i kamieni milowych. Nie zatrzymywali się, parli naprzód. Ponieważ jednak było ciemno (z racji tego, że była noc) Gohen utworzył małą kulkę światła, która pomagała im w nawigacji i w widzeniu dróg.
-Tak w ogóle, to gdzie idziemy? - spytał.

/// Oj tam, oj tam

- Kierujemy się do głębi lasów - odparła mu krótko. Była bardzo zamyślona i kumulowała swoją energię wokół siebie.

Ponieważ widać było, że Elindor nie jest w nastroju do rozmowy, Gohen leciał przymulony nowymi zdarzeniami. Wjechali już kilka kilometrów w las. Miał nadzieję, że to się niedługo skończy, bo za chwilę grzmotnie o ziemię. Wpadł w trans, jego umysł oderwał się od rzeczywistości.

Jej umysł był zajęty wieloma kalkulacjami i tego typu sprawami. Nagle wjechała na polanę o promieniu kilkunastu metrów. Zahamowała klaczkę i zeszła z niej. Po chwili Gohen wleciał na polanę z opuszczoną głową i ramionami, zwisającymi bezwładnie. Uderzyła go lekko pięścią w piszczel. Otworzył oczy i spadł na ziemię.
- Wstawaj i czekaj przy koniu, ja pójdę do zwierząt nocnych i tych, które jeszcze nie śpią i spróbuję je przekonać, a potem zobaczymy - rzekła do niego i pobiegła głębiej w las.

Obudziła go i pobiegła w las. Gohen postanowił się trochę przespać, rozstawił więc czujki ze światła i uciął komara.

Stanęła w miejscu i zaczęła śpiewać po staroelficku na wszystkie strony świata. Usiadła na pieńku i czekała na przybycie leśnych istot. Najpierw przyszedł niedźwiedź i popatrzył na nią dziwnymi, małymi oczkami. Potem doszła jeszcze rodzina dzików i duże stado wilków. Zewsząd nadleciały również drapieżne ptaki: orły, jastrzębie, sekretarze, kanie i inne. Po dziesięciu minutach zrobił się niezły zwierzyniec. Elindor zliczyła:

pół tuzina niedźwiedzi, około sześćdziesiątki wilków i ich pochodnych, czternaście dzików, tuzin jastrzębi, pięć orłów, dwie kanie, dziesięć sekretarzy, piętnaście dzikich koni, trzydzieści cztery wiewiórki, piętnaście sów, siedem myszołowów, mniej więcej sto wróbli, dwadzieścia pięć jeleni i łań i dziewięć dzikich psów. To z tych normalnych. Na końcu nadszedł dostojnym krokiem jednorożec, którego przepuściły wszystkie zwierzęta.
- Czego od nas oczekujesz, przemieniona? - spytał po elfiemu
- Pomocy - odparła tym samym językiem.
- Jakiej? -
- Walki przeciw złu. Niekoniecznie w pierwszym szeregu, ale na przykład w roli zwiadowców, wierzchowców albo oddziałów ostatecznych -

Większość zwierząt poruszyła się niespokojnie.
- A jeśli nie zdecydujemy się stanąć przy tobie? - spytał najwyższy z niedźwiedzi
- Nie jestem w stanie was do tego zmusić - wzruszyła ramionami - niemniej jednak lepiej walczyć razem, niż osobno, nieprawdaż?
Niedźwiedź zamilkł, zamyślony.
- Jesteś w stanie nas poinformować mniej więcej z czym mamy walczyć? - spytała jedna z wiewiórek.
Elindor znów wzruszyła ramionami
- Nie jestem pewna do końca, ale wiem, że jeśli będziemy się trzymać razem, to zwyciężymy - "albo choć nie przegramy " - dodała w myślach - " bo ze zwycięstwem może być różnie" - Obiecuję wam też, że nie będziecie walczyć same.-
- Ale jaką mamy pewność, że zwyciężymy i co z tego będziemy mieć? - spytał samiec alpha hordy wilków.
- Pewności nie ma, ale jest spora szansa. A co z tego będziecie mieć to wyjdzie w praniu - odparła - na pewno nie będziecie walczyć sami i macie większą szansę na zwycięstwo.
Teraz wszystkie zwierzęta zaczęły rozmyślać.
- Ja jestem z tobą - powiedział jednorożec i uklęknął przed Eli na jedno kopyto.
- Ja też! - dodał niedźwiedź.
- I ja! I ja! I ja! - dodawały po kolei zwierzęta.
Wiewiórki popatrzyły po sobie.
- My też pójdziemy!!! - wrzasnęły jednogłośnie.
Elindor stanęła na nogi z bardzo zadowoloną miną. Wszystkie przybyłe zwierzęta zgodziły się im pomóc!
- Kochani, czy znacie jakieś zwierzęta, które mieszkają w tym lesie i nie przybyły ? - spytała - Jeśli jakieś znacie, to biegnijcie je zaprosić!!!

I rozbiegły się. Po godzinie wróciły w ponad podwojonej liczbie
- Wszystkie? - spytała zdziwiona Eli
- Tak, my wszystkie jesteśmy z tobą!!! - wrzasnęły w odpowiedzi jak jeden mąż
"No to chłopaki będą nieco zdziwieni i zadowoleni, że pozyskałam ponad siedemset zwierząt" - pomyślała z uśmiechem

- Chodźcie za mną!!! - zawołała. Doszli już prawie do polany, na której zostawiła Gohena, gdy nagle weszła w strumień światła...

/Podmiot Liryczny/

W zamku pojawili się ludzie. Byli to zatrudnieni robotnicy, mający przygotować miejsce dla wojska i odnowić posiadłość. Było ich sporo, więc praca szła szybko. Gospodarzy ciągle nie było widać, więc budowlańcy stosowali się do podanych instrukcji.

Gohen zerwał się z ziemi. Ktoś albo coś weszło w pole jego czujek. Wzleciał w powietrze. To co zobaczył zdumiało go. Ogromna masa zwierząt szła w stronę tej polany, na której się zatrzymali. Zleciał na dół. Klaczka Eli spała, ale nagle się obudziła, węsząc i pobiegła w stronę zwierząt. "Dlaczego?" - zastanawiał się. Ale po chwili zobaczył Elindor wchodzącą przed hordą zwierząt.
- To... jest twoja armia? - spytał.

- Ano tak - odpowiedziała z zawadiackim uśmiechem - A co? Nie podoba ci się? - spytała.
- Z resztą nie czas teraz na gadanie, wracamy do warowni - dodała i wsiadła na swoją klacz. Pojechała dość ostro do przodu, a zwierzęta za nią. Nie czekała na reakcję Gohena, bo wiedziała, że ją dogoni tak czy tak. Pojechała do warowni i zobaczyła robotników.
- Witam panów - rzekła i wjechała na plac.
- Najlepiej będzie, jak zostaniecie pod murami, zgoda? - spytała się zwierząt
- Jasne ! - odparły wszystkie i rozsiadły się, a Elindor wjechała i zrobiła przegląd sytuacji.

Poleciał za kolumną zwierząt, która ciągnęła się nieomal w nieskończoność i doleciał do warowni, na dziedzińcu której wylądował.

Od strony drogi dało się słychać tętent końskich kopyt. Robotnicy pracujący przy świetle pochodni odwrócili wzrok. Po chwili przez bramę wjechały oddziały kawalerii. Byli tow większości najemnicy, lecz dało się miedzy nimi zobaczyć łowców i kilku podejrzanie wyglądających postaci. W sumie na plac wjechało koło setki ludzi, a reszta dojeżdżała. Tymi którzy wjechali na plac dowodził Kathleen, a resztę prowadził Obern.
-Już wróciliście?- spytał Kath próbując zmusić konia do stania w miejscu.
- Ci ludzie będą naszym pierwszym garnizonem. Kazałem pracownikom ogarnąć budynek, przygotować koszary itp...- zwrócił się ku najemnikom:
- Wszyscy jeźdźcy niech odprowadzą konie do stajni!- krzyknął i tam się skierował.

- Tak, mam około siedmiuset zwierząt pod swoją komendą. Niekoniecznie będą walczyć, ale będą na przykład w roli zwiadowców, albo wierzchowców. Tylko jest takie pytanie: gdzie mam je umieścić?- spytała