RPG Fantasy

Podszedł do tronu z piaskowca. Zdjął rękawicę i pogładził strukturę. Tron był niemal gorący i wyczuwało się w nim magię. Zaczął coś nucić pod nosem w języku czarnych elfów, a z jego ręki buchnęło lekkie światełko. Zaszumiało mu w głowie. Nagle otworzył oczy. Nie był już w pokoju. Był jakby nad pokojem, potem nad światem, a potem świat wydawał mu się niezmiernie mały. Pod sobą widział niedającą się policzyć masę gwiazd, planet i tym podobnych ciał niebieskich. Na niektórych płynęła woda, na innych lawa. potem popatrzył w górę i zobaczył... bogów... patrzyli na niego. "co się tutaj dzieje?" - zapytał się w głowie. Nic nie przychodziło mu do głowy. Nagle zaatakowały go obrazy. Różnych bitew, nawet wojen, istot, większych od człowieka i potężniejszych, czasem też tak małych, że ręka człowieka mogłaby być ich domem. Widział potęgę, widział oceany krwi, gniazda ran, zdrady, marzenia. Dosłownie wszystkie emocje, wydarzenia przeszłe i przyszłe. A równocześnie nie widział nic, jego mózg się gotował od przypływu informacji, ale chyba o to chodziło bogom. Czuł, jakby po jego mózgu chodziły nie mrówki, ale wszystkie mrowiska świata...

Ból

Po jakimś czasie wrócił do realnego świata, dokładnie w tej samej sekundzie, w której go opuścił. Czuł, że ma coś na plecach, co cały czas rośnie, ale w tej chwili musiał sprawdzić, co znajdzie w swoim tronie. Włożył rękę do wnętrza tronu i wyciągnął ... bryłę jakiegoś metalu. ale bryła natychmiast się ożywiła i popłynęła po jego ręce. I rozrosła się do rozmiarów tarczy, która świeciła się światłem tak mocnym, że byłaby w stanie spowodować wypłynięcie oczu. I zgasła.

http://www.cbswords.com/images/UC1428.jpg

Nagle zobaczył kątem oka coś białego. Dotknąwszy tego poczuł, że... dotyka własnego ciała! Spróbował tym poruszyć. Udało mu się. Kształtem przypominało skrzydło gęsi tylko... "nieco" większe. Było dość spore. Popatrzył w drugą stronę i zobaczył... to samo! "No kurde, jestem aniołem" - pomyślał ze dziwieniem.
- No, to widzę , że Rennefeg w dalszym ciągu mnie obdarowuje - stwierdził - Dzięki Ci, Rennefegu - krzyknął.
- Ma ktoś może pomysł co to u licha jest? - spytał, głownie do Katha, który był specjalistą od zdarzeń niewytłumaczalnych.