RPG Fantasy

- O, widzę, że mamy tu kogoś, kto zna nasz stary język - powiedział jeden z elfów - studiowałaś go? - spytał
- Nie, jestem rodowitą elfką, ale przemienioną przez boginię wody, Elistar - powiedziała - Jestem Elindor z rodu Arbor - dodała i ukłoniła się.
Elfy popatrzyły na nią ze zdziwieniem, a niektórzy z oburzeniem.
- Przecież to niemożliwe, Elindor przecież zaginęła!!! - krzyknął jeden z elfów.
- Mogę wam to udowodnić - odparła z resztkami spokoju.
- Jak i co niby chcesz nam udowodnić ? - spytał kolejny.
- Obie rzeczy: cząstkę bogini i rodowód - odpowiedziała.
- A jak chcesz to zrobić? - spytała elfka z szeregu
- Co do cząstki bogini mogę wam ukazać moc wody, a co do rodowodu, to znam wszystkie gałęzie rodowodu i nasze tajemnice, które na pewno większość z was zna - znowu odpowiedziała. Zaczynała powoli się denerwować.
- Ukaż nam więc moc wody - odparł najbardziej doświadczony z gromady.
- Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem - odparła.
Skupiła się i utworzyła się wokół niej wodna bariera, która otaczała ją coraz mocniej, aż w końcu Woda całkiem otoczyła jej ciało.
- Dalej nie wierzycie? - spytała
Elfy patrzyły na nią z wybałuszonymi oczami
- Dobrze, kończ - powiedział starszy z elfów
Eli Wygasiła swoją moc.
- Teraz musisz mi opowiedzieć wszystko co wiesz o swoim rodzie, abyśmy mogli sprawdzić twą tożsamość - powiedział - podejdź.
Podeszła, usiadła obok niego i zaczęli rozmawiać...

Gdy zaczęli rozmawiać, Kath wzruszył ramionami i usiadł pod najbliższym drzewem. Wyjął fajkę, wtłoczył tytoń i zapalił. Wszystko było tu zielone- Drzewa, ubrania, narzędzia,- chore.
Czas leciał, a tamci ciągle nadawali. Kath skończył już trzecia fajkę.
-Kurdę, po cholerę ja tyle palę- pomyślał i zgasił fajkę w kałuży przezroczystej wody. Sprawdził zawiniątko- było szczelnie zabezpieczone. Byle te szpiczaste uszy się nie czepiały. Po chwili podeszła do niego jakaś elfka o kasztanowych włosach.
-Lare,tae- uśmiechneła się.
-Ekkejr- burknął Kath. Mówiła po elficku, więc zmienił język. Wolał nie zadawać się z tymi elfami, bo jeśli się wciągnie z nimi w rozmowę, skończy jak Elindor- cztery godziny ciągłego gadania.
-Mogę się dosiąść?- zapytała nieśmiało, a Kathleen kiwnął głową. Elfka usiadł i spojrzała na niebo.
-Kiedy przyjechaliście?-zapytała w końcu.
-Kilka godzin temu.
-Rozumiem.
Znowu zamilkła. Kath wyciągnął z torby eno- rodzaj mięsa z warzywami owiniętego w placek i polanego oliwą. Już miał się wgryźć, gdy przypomniał sobie o towarzyszce.
-Chcesz trochę- spytał. Elfka popatrzyła na pojemnik, i po chwili wahania złapała chudymi palcami jedno zawiniątko. Kathleen ugryzł eno i spokojnie przeżuwał. Ostroucha zamiast jeść, przyglądała się plackowi. Najpierw z każdej strony, potem otworzyła je, i studiowała zawartość. ,,Idiotka''-pomyślał Kath marszcząc brwi.
-Siostro, to się je ustami, nie oczami- powiedział w końcu, lekko zdenerwowany. Elfka niewzruszona zawinęła z powrotem eno i odrzekła:
-Wiem, ale to fascynujące. Wy ludzie macie tyle fantazji- oczy po prostu jej świeciły z zachwytu.Kath naprawdę nie widział nic ,,fascynującego'' w kawałku kurczaka w cieście.Elfka kontynuowała:
- Wy zawsze dążycie do czegoś lepszego. Nawet wasze spodnie- Kath spojrzał na swoje- Każdemu wystarczyłby pas, ale wy dorobiliście do niego szwy zabezpieczające przez zsuwaniem się podczas biegu lub czegoś podobnego. Wszystko u was ma głębszy sens...- Kathleen z trudem ukrył śmiech. On nie widział głębszego sensu w sznurku przy gaciach.
-Nawet kolory są dopasowane. Zakładacie je odpowiednio do nastroju, pogody...- Kathleen nie wytrzymał i wybuchnął śmiechem. To było tak silne, że przewrócił się na bok i tarzał ze śmiechu. Nie mógł się opanować.Elfka patrzyła na niego ze zdziwieniem, nie widząc w tym nic aż tak śmiesznego.

Po bardzo długim gadaniu była bardzo znużona i zdenerwowana.
- A jak nazywa się twój przyjaciel? - spytał elf.
- Wydaje mi się, że jest w stanie sam się przedstawić - odparła, wstała i zawołała do Katha po ludzku:
- Kathleen!!! Chodź tutaj!-

Gdy głupawka odeszła, wstał i otrzepał się. Usłyszał wzywajacy głos Elindor.
-Nae kare, alfi- Przeprasza, wzywają mnie.
-Dobrze, mam nadzieję że się jeszcze spotkamy- odparła uśmiechając się. Kath kiwnął jej głową i podszedł do Eli.
-Co?- odparł na powrót wkurzony, lecz już mniej niż poprzednio. Elfy potrafią denerwować, ale można się potem rozluźnić.

Zauważyła wzburzenie malujące się na jego twarzy ale powiedziała ze spokojem:
- Elfy chcą, byś się im przedstawił -

Luknął na elfy.
- Ame Kathleen, a sane o Kaylesec. Lord o Darkus.- ukłonił się każdemu z osobna.

Elfy spojrzały po sobie
- Zaraz będziemy mieć tu jeszcze świętych, aniołów, a za chwilę otworzy się ziemia i zobaczymy piekło - stwierdził jeden z elfów z drwiną.
- Kathleenie, oni ci chyba nie wierzą - powiedziała do niego Eli ze smutkiem
- Pozwólcie mu pokazać swą siłę cienia - rzekła już w stronę elfów.
- Zgadzam się - rzekł Starszy Elf.
- Pokaż co potrafisz - powiedziała do Katha - A wy się odsuńcie - rzekła do elfów. Rozsunęli się .

Spojrzał na nich spode łba. Uwolnił cień- z ograniczeniami jak zawsze. Utworzył upiorne skrzydła na plecach, spowił się cieniem i wniknął do umysłów elfów. Stworzył iluzję czarnego nieba. wszystko w ich głowach straciło kolor, było straszne. Kathleen z mieczem stał na środku i machał skrzydłami, a każde machnięcie wyzwalało dym. Gdy zobaczył przerażenie w ich oczach, wycofał się i zniszczył iluzję, po czym odciął wydostający się cień w rzeczywistości.
-Wystarczy?- rzekł ironicznie.

Po jego spojrzeniu można było wywnioskować, że nie spodobała się mu ich brak wiary. I nagle Eli poczuła w każdej komórce swojego mózgu magiczną siłę cienia . Stawiała jej opór, ale przez to zaczęła w nich czuć ból - zaprzestała więc. Nagle Kathleen zmienił się w przerażającego anioła śmierci... Ból nasilał się. Nagle wszelkie kolory zniknęły. Czuła w każdej tkance i złączeniu mózgu ból niedający się opisać. Niebo również straciło kolor, a u samego Katha zniknęły oznaki człowieczeństwa. Wszyscy elfowie padli, trzymając się za głowy i wrzeszcząc wniebogłosy. Eli wyczula, że więcej nie zniesie i z przerażeniem zdała sobie sprawę z wewnętrznego strachu przed cieniem , który posiadała każda racjonalna istota. Upadła bez sił i z krańcowego przeciążenia bólem psychiczno-magicznym, który ta iluzja wywołała. Nagle ból ustał. Kath znów miał swoje rysy. Eli wstała i zobaczyła, że elfowie także powstają. Wszyscy patrzyli na Kathleena z szacunkiem mieszanym ze strachem.

http://www.google.pl/imgres?hl=pl&rlz=1C1FDUM_enPL486PL486&biw=1280&bih=859&tbm=isch&tbnid=kdsZmJ8Imt2MlM:&imgrefurl=http://customize.org/wallpapers/64540&docid=Xf4U7lIwRa1fjM&imgurl=http://files.customize.org/thumbnails/larger/66893.jpg&w=1050&h=591&ei=eOX2T6j6NY34sgbLpKnqAQ&zoom=1&iact=hc&vpx=532&vpy=595&dur=272&hovh=168&hovw=299&tx=231&ty=149&sig=102835194533350820663&page=2&tbnh=108&tbnw=191&start=26&ndsp=31&ved=1t:429,r:15,s:26,i:226

Wszyscy półleżeli, trzymając się za głowy. Stracił nad sobą panowanie. Po to tyle lat przebywał u mnichów ucząc się kontroli- żeby zapobiec takim sytuacjom. Elindor też to widziała. Podszedł do niej o pomógł jej wstać. Miałą nieprzytomny wzrok. Reszta tez. Podszedł do kępki roślin i zerwał je- z listkami poprzecinanymi żółtymi żyłkami. każdemu nieprzytomnemu wsadził listek do ust. Elindor zatoczyła się wiec położył ją s powrotem na ziemię. Kwas w tych listkach powinien ich ocucić i wzmocnić.

Próbowała mu podziękować i spytać go co to było, ale nie dało rady.
Nagle od strony miasta dało się usłyszeć krzyki przerażenia i gniewu i przed mury wbiegł oddział elfów z łukami i mieczami. Łuki mieli napięte i celowali w jedyną osobę, która stała - Kathleena.
- Co tu się stało??! - spytał gniewnie jeden z nich - odpowiadaj!!! - dodał wrzaskiem.
Eli nie zrozumiała, o co im chodziło, ale wracała już do jasności umysłu.

Elfy otoczyły go. Rozsądek podpowiadał mu ze powinien się podporządkować i poddać, ale żyłka Kayleseca nie dała mu spokoju otoczył się cieniem i prze teleportował się na pobliskie skały. elfy namierzały go już z łuku, ale on tylko kiwnął palcem
-Nie radzę.- powiedział spokojnie, lecz sprężył mięśnie. Strzała poleciała w jego stronę, ale odbiła się od tarczy cienia.
-Nie radzę- powtórzył już mniej przyjaźnie. Ciągle napływało elfów. Rozsądek przebił się na zewnątrz i Kathleen skoczył na dół o oddał się w ręce władz. Mruknął tylko coś w stylu:" Mógłbym was rozgnieść jak robaki", ale chyba nikt tego nie usłyszał.

Zobaczyła, jak elfy otaczają Katha i jak między nimi manewruje. Potem przeteleportował się na pobliskie skały i otoczył tarczą się tarczą. "Oby nic mu się nie stało" - pomyślała ze smutkiem. Nagle znowu przeteleportował się do elfów. Elindor aż otworzyła oczy ze zdumieniem " Czy on do kroćset oszalał?". Ledwo wstała.
- Zostawcie go ! - krzyknęła do nich.
Popatrzyli na nią dziwnie.
- Musi odpowiedzieć za to, co zrobił - odparli.
- Powiedziałam... żebyście... go... zostawili... czy mam... się zdenerwować?! - spytała, przerywając ledwo panując nad gniewem.
- Słuchaj, dziewczyno, on zaatakował was, więc musi za to odpowiedzieć!! - krzyknął w odpowiedzi jeden z nich
- On tylko pokazywał swoją siłę, prosiliśmy go o to. Więc proszę was ostatni raz: Puśćcie go - powiedziała dalej gniewna.
Elfy kolejny raz popatrzyły po sobie.
- Nie możesz nam rozkazywać, nie próbuj, nie jesteś w stanie nam nic zrobić. -
- A chcesz się - tu przeklęła - założyć ???- spytała zirytowana
Elf stężał na twarzy.
- Nie ściągaj na siebie naszego gniewu, kobieto - powiedział - bo źle się to dla ciebie skończy -
W Elindor coś pękło. Zaśmiała się strasznie. Elfy zadrżały.
- Ty śmiesz mnie pouczać? - spytała gniewnie - nie waż się, bo to dla ciebie gorzej się to skończy. teraz już nie proszę cię, a rozkazuję : MASZ GO PUŚCIĆ!! - wrzasnęła.
Elf wyciągnął miecz.
- I ściągnęłaś na siebie mój gniew - powiedział z udawanym smutkiem - A teraz radzę ci: idź stąd.

Nagle z góry wydobył się odgłos wydobywanej stali. Wszystkie elfy spojrzały w górę, a na ziemi pomiędzy elfem a Elindor spadł skrzydlaty kształt.
- A ja ci radzę - warknął - schowaj ten miecz, bo ci go wsadzę tam, gdzie nie trzeba - dodał - ty, marny aktorzyno będziesz bił moją przyjaciółkę i zarazem przyszywaną siostrę? Stoimy tu w obliczu klęski Walki ze Złem, a ty będziesz tu bił jedną z najważniejszych figur? Chyba twoje niedoczekanie!!! - wrzasnął i stanął w pozycji obronnej nieco bliżej Eli.

-Jednak się nie da pokojowo- mruknął Kathleen i używając cienia odepchnął żołnierzy na cztery strony świata. Stanął przy rodzeństwie. Jego cień oderwał się od dłoni, formując się w dwa miecze, które ujął i ustawił paradę( blok inaczej).Czekał.

Eli stanęła nieco dalej i starała się ułożyć myśli. Po chwili wezwała swój wodny miecz i stanęła tuż za męską częścią rodzeństwa, chroniąc ich plecy.
Strażnicy początkowo byli zdezorientowani, ale po chwili odezwały się rogi w mieście i przez bramę wylał się strumień strażników, którzy napinali łuki.
- Nie dajecie nam wyboru, Musimy was zabić!! - zawołał ten sam elf, który ją zdenerwował.
Nagle wszyscy puścili cięciwy. Eli miała nadzieję, że ktoś stworzy jakąś tarczę, bo sama nie miała tyle sił, by ją stworzyć, a tym bardziej utrzymać.

Gohen przywołał swoją tarczę osobistą i utworzył dookoła swojego rodzeństwa trzy kopuły: Na siebie, Katha i Eli.
Podał Elindor łuk i strzały.
- Strzelasz najlepiej z nas - stwierdził - więc tobie najlepiej się przyda.
Odwrócił się do Kathleena
- Który z nas bije, a który zostaje? - spytał z zaciekawieniem , wyczuwając zbliżający się szał.

Kathleen przeleciał wzrokiem po wrogach. Sporo.To nie powinno tak wyglądać. Ale teraz nie mają wyboru.
-Zostań, ja się nimi zajmę.
Wyskoczył przez tarczę i wbił miecze w ziemię. Po niej zaczęły przebiegać czarne szlaki, a po chwili przed nimi wyrósł czarny monument. Burza cienia zaczęła wirować wokół obelisku. Elfy nie mogąc się utrzymać na nogach ratowały się ucieczką. Kathleen wystawił rękę i za nim utworzył się cienisty portal.
-Wchodzić szybko, jeśli wam życie miłe!- krzyknął.- Ja muszę jeszcze coś zrobić.RUSZCIE SIĘ!!!

Wbiegła ułamek sekundy po tym, jak Kathleen otworzył portal. Znalazła się... w warowni.