RPG Fantasy

-Cóż, do zobaczenia - rzekł i poleciał w niewiadomym kierunku.

- Cóż, miłych snów - powiedziała i wskoczyła do jeziora, w którym zasnęła po minucie.

Zapadł wieczór. Wszystko wokół ucichło. Z koszar dało się słyszeć radosne śpiewanie najemników. Kath schodził kamiennymi schodami na dół, stukając obcasami o nie. Lekki, jedwabny frak cichutko szeleścił za nim. Włosy luźno spięte w ogon opadały mu na plecy. Podczas schodzenia rozpiął sobie koszulę pod szyją- za bardzo uwierała. Podszedł do stojaka, i wyciągnął z niego jedną z lasek- dębowa, rzeźbiona elfickimi runami, z połyskującą głowicą, oraz uchwytem na dłoń dziwnie przypominającym rękojeść broni. W rzeczywistości, było tam ukryte niewielkie ostrze, nie skąpo zanurzone w truciźnie. Karota już przyjechała, musiał tylko poczekać na resztę. Obern pewnie siedzi sobie wygodnie w powozie. Stanął na środku holu, zaparł się na berle i czekał.

Pośród pisku i skrzeku różnych ptaków leciał Gohen. Poruszał się w powietrzu dzięki swoim skrzydłom. Śledził ruchy swoich kolegów z Modarthy. Armia posuwała się w niezłym tempie, wiedziona mapą i instrukcjami podarowanymi przez Goha. Szli jednym tempem przesuwając się przez las. Zwierzęce czujki najpewniej już dawno ich wykryły, ale nie dało się zauważyć w lesie żadnego ruchu. Gohen leciał już bezpośrednio nad twierdzą myśląc o głupocie mrocznych elfów, które nawet nie rozstawiły czujek. Byli zbyt pewni siebie. Nagle zauważył bryczkę stojącą naprzeciw głównej siedziby Katha.
"Ciekawostka, chyba coś się dzieje" - pomyślał Gohen. Zleciał więc i wylądował tuż przed drzwiami do siedziby mało co się w nie nie wbijając. "Zapamiętać - popracować nad lądowaniem " - powiedział sobie w myślach i wszedł do środka. Gdy oczy przyzwyczaiły mu się do mroku zauważył Katha stojącego przy lewych schodach. Podszedł do niego.
- Mam dobre wieści, nasi sprzymierzeńcy z Modarthy zaraz zapukają do naszych bram - powiedział z uśmiechem. Nagle spojrzał na berło Katha - Po co ci ta laska? - spytał ze znaczącym powątpiewaniem w głosie - stary nie jesteś, a kawał drewna nie przyda ci się na nic oprócz wrzucenia do ognia.

-Po pierwsze- przeniósł na niego wzrok- Pamiętasz, że zaraz jedziemy na bal do stolicy? Po drugie, zaprosiłeś Eli? Była trochę przygaszona kiedy wychodziła- zamilkł na chwilę.
- poza tym masz zamiar się ubrać w coś elegantszego czy zamierzasz jechać w zbroi? Możesz pożyczyć coś z mojej szafy, lecz najpierw powinieneś załatwić coś ważniejszego- przeszył go świdrującym spojrzeniem- A co do twoich braci, zapewnię im kwatery i wyżywienie. Erog ich zaprowadzi.

Kiedy Kathleen przeszył go wzrokiem Gohen odsunął się o krok. Jego oczy były tak głębokie, a w jego źrenicach było tyle cienia, że Goh był zmuszony odsunąć się o następny krok. Poczuł się nieco zagrożony przez to spojrzenie. Odruchowo osłonił się nieco nikłą barierą światła.
- Dzie-dziękuję - zająknął się po czym na wpół wybiegł na wpół wyleciał przez drzwi, w międzyczasie jego bariera się rozpłynęła. Cóż, wstydził się swojego zachowania, ale doświadczenia miał niewiele i potrafił być bardzo nieśmiały. A nawet mała (lub nawet bardzo mała) dawka gniewu jego przyjaciela przerażała i powinna przerażać (cóż, przecież cień jest wszechobecny i może zabić, przez co każda [prawie] istota myśląca obawia się cienia, nawet czasem jego sojusznicy obawiają się go. Cień jest nieprzewidywalny). Z takimi myślami w głowie Gohen zaczął spacerować w kółko po placu nie wiedząc, co ma robić i czy w ogóle przejmować się tym królem ćmoczkiem. Bo przecież wystarczyłoby jedno uderzenie mieczem...

Spokojnie ruszył po schodach. Wyszedł przed dom.
- Wszystko masz przygotowane- spytał do siedzącego na karocy Oberna
-Tak, włożyłem to pod wóz, jak będe odprowadzał go do stajni, przerzucę to wszystko do kuchni.
-Masz plan pałacu?- spytał go ponownie.
-Tu- Obern wyciągnął zwitek papieru pokazując go Kathowi.
-Dobrze. Teraz musimy poczekać na Melody.Noi Goha, jeśli w końcu zdecyduje się zaprosić Eli. Jak nie, pojedziemy z Melody sami. Zobaczymy.
-A właśnie- Obern zsunął się ze stołka.- Muszę coś zjeść, wezmę trochę na drogę. Będę za chwilę. Wyprostował się i skierował do spiżarni.
Kath zawrócił. Nacisął rygiel na drzwiach i wszedł do środka.

Eli ocknęła się. Popatrzyła w stronę nieba. Była noc.
" Ile ja spałam? " - zastanawiała się Eli. Doszła do wniosku, ze albo jakieś dwie godziny albo jakieś dwadzieścia dwie godziny. Wszystkie ryby z jeziora patrzyły się na nią. Stworzyły kule pustą w środku i wgapiały się w Eli przeszywającym wzrokiem. Eli wystraszyła się, w panice zaczęła machać rękami i nogami i poleciała w górę jak pocisk, a następnie zaczęła gwałtownie spadać i zaryła twarzą w ziemię, przejeżdżając na niej kilka metrów.
- Ałć - westchnęła. Jej nogi opadły na ziemię. Podniosła się i otrzepała się z kurzu i ziemi. Wyciągnęła się i poszła w stronę Siedziby. Nagle zauważyła Gohena, który ni z gruszki, ni z pietruszki zasuwał po placu w kółko jak mały samochodzik. Podeszła do niego.
- Co się stało? - spytała

Gohen niemalże podskoczył do góry, jakby zapomniał, że ma skrzydła. Obrócił się do Eli.
- Yyyy... nic, w sumie, to nic. - zdecydował się z wyrazami zamieszania, strachu i smutku wymalowanymi na twarzy - Słuuuchaj... chciałabyś może... pójść ze mną... na bal? - spytał z napięciem i uśmiechnął się słabo.

Elindor przyjrzała się Gohenowi i rzuciła mu spojrzenie jakby zamierzała go obedrzeć ze skóry i wrzucić do kotła, poszatkować go w kosteczkę razem z warzywami. Prześwidrowała go swoim najgłębszym wzrokiem i stwierdziła, że czegoś wstydzi. "Ciekawe....." - pomyślała.
- Domyśl się - odparła mu na to, dalej go świdrując.

"Ona nie zamierza mnie chyba zjeść..." - pomyślał. Ale jej wzrok byłby w stanie zabić nawet demona, nie mówiąc już o nim. Zasmucił się jeszcze bardziej. Chyba znał odpowiedź na to pytanie.
- No cóż, rozumiem, ze nie chcesz? - spytał z jeszcze garstką nadziei w głosie. Z każdą chwilą było mu jeszcze bardziej wstyd, ze wyleciał niemal bez słowa i bez pytania.

Zamyśliła się. Wysłała mu spojrzenie z rodzaju tych "zjem cię". Nagle roześmiała się.
- Wiesz co? Rozśmieszasz mnie - powiedziała - jasne, że z tobą pójdę. Ale jak jeszcze raz mi wylecisz sprzed nosa, to ci nieco podetnę skrzydełka - dodała, dalej z uśmiechem.

Popatrzył na nią z nieco zaskoczoną miną. Ale rozchmurzył się.
- Dziękuję ci bardzo. Postaram się nie przydeptywać ci palców - dodał ze śmiechem na ustach - A teraz do zobaczenia, idę się przebrać.

Mel zeskoczyła z drzewa, na którym siedziała przez dość długi czas. Miała na sobie to, co zwykle - spodnie i koszula ze skóry przylegające do ciała i naszyjnik zawieszony na szyi.
"Chyba muszę się przebrać" - pomyślała. Na skrzydłach wiatru poleciała w jakimś nieznanym kierunku.
Pół godziny później wylądowała na placu przed willą w zielonkawej sukience. Weszła do willi i podeszła do Katha.
- Jestem gotowa - powiedziała doń z uśmiechem. Nikt nie zauważył stalowego noża ukrytego w bucie, skąd wystawał tylko czubek rękojeści, przysłonięty dodatkowo przez fałd sukienki.

Odwrócił się do niej. Zielona sukienka świetnie na niej leżała. Spojrzał niżej. Wysokie buty, nadające się bardziej do podróży niż na spotkanie, lecz nic nie powiedział. Coś błysnęło w jednym z nich, lecz nie zdążył się przypatrzeć, gdyż spojrzał jej wreszcie w twarz. Policzki zaróżowione, pewnie biegła lub leciała dość szybko. Oczy pełne energii wpatrywały się w niego. Przełożył laskę do lewej dłoni i ukłonił się lekko.
-Pięknie wyglądasz- słabo się uśmiechnął. Błysk pamięci przesłonił mu na chwilę widok, lecz mrugając zatarł go. Coś mu to przypominało. W następnej sekundzie zrozumiał o co chodziło i spochmurniał.
- Musimy jeszcze poczekać na resztę, Obern już powinien wrócić. Wolałbym go nie wystawiać na test cierpliwości- rzekł beznamiętnym głosem.
-Chodź, wyjdźmy na zewnątrz, czystsze powietrze.- podszedł do drzwi, otworzył je i poczekał aż Melody wyjdzie, po czym wyszedł za nią.
.

Gohen wyszedł z cienia murów. Przebrał się już i był ubrany w biało-szarą długą szatę, która dochodziła mu do kolan i spodnie tegoż samego koloru. Po chwili poszedł w kierunku placu. Wtem jednak zauważył swojego przyjaciela - Alatara, opierającego się o ścianę budynku.
- Witaj - przywitał się Goh z uśmiechem i podał rękę Alatarowi.
- No cześć - odpowiedział i uścisnął jego dłoń - Widzę, że ktoś dostał skrzydeł? - spytał.
- Tia - odparł Goh - Jak się miewasz?
- Wiesz... bywało gorzej, dobrze jest, mamy na czym spać, co jeść, mamy gdzie ćwiczyć. Ale martwi mnie jedno - powiedział Al jednym tchem.
- Co cię martwi? - spytał Goh niemal od razu.
- Że jedziecie gdzieś beze mnie i będziecie tam walczyć - odparł - a ja zostaję i się nudzę.
Gohen spochmurniał.
- Uwierz mi... nawet nie będziesz wiedział kiedy rozpocznie się batalii - odparł po chwili - a wtedy będzie tyle roboty, że nie będzie miejsca na odpoczynek - dodał.
- Wiesz co? Leć już lepiej - powiedział Al po chwili - Bo chyba nie chcesz się spóźnić - dodał po chwili - trzymaj się.
- Na wzajem - powiedział Goh i dotarł wreszcie do karocy. Teraz pozostało mu czekać na odjazd.

Eli zeszła na ziemię. Chyba się rozmarzyła. Ale najpewniej wszyscy czekali na nią. Pobiegła więc gdzieś w niewiadomym kierunku.

Po dość długim czasie pojawiła się na dziedzińcu ubrana w niebieskiej sukience bez ramiączek i z wyhaftowanymi nań kwiatami. Suknia sięgała jej do kostek i rozwiewała się pod wpływem wiatru. Włosy miała spięte w kok i spięte białym końskim włosiem (które wśród jej blond włosów nie było widoczne). Na nogach zaś miała buty w kolorze morskim sięgające jej nieco ponad kostkę z kokardką na boku. Od razu kiedy weszła na dziedziniec zauważyła karocę, do której podbiegła. Była gotowa do drogi.

Gdy wszyscy się zebrali, karota ruszyła przed siebie powożona przez Oberna. Podczas podróży nie wydarzyło się nic szczególnego, tylko woźnica odwracał się i czasem stukając w drzwi powozu pytał Kathleena o drogę. Po dwóch godzinach dotarliście do Teranis-stolicy kraju. Po przejechaniu przez pierwszą bramę wjechaliście do dzielnicy slumsów. Widok był okropny. Większość budynków zrujnowana lub krzywa, masa żebraków dookoła. Gęste powietrze i smród z rynsztoku utrudniały przebrnięcie. Kathleen rozdał wam chustki nasączone olejkami, żebyście nie musieli wymiotować. Król widocznie nie zamierzał wydawać ani sztuki złota na odbudowę dzielnicy. Od czasu do czasu mijaliście się ze strażami, niezbyt zadowolonymi z przydzielonej im pracy. Niedługo później dotarliście do drugiej bramy prowadzącej do dzielnicy arystokracji. Tu domy były pięknie zadbane, ulice wyczyszczone; Nawet wyrosły to drzewa alejkowe, z liśćmi w kolorze jasnego fioletu.Emanowało z nich jakby światło, przestawiając wszystko w fioletowych barwach.
-Widać na co idą pieniądze z miasta- mruknął Obern. Gdy dotarliście do pałacu, zarządzano od was zaproszenia. Po ich otrzymaniu strażnicy wpuścili was na dziedziniec.



TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA



Weszliście do pałacu, i od razu przyłączyliście się uczty. Kathleen został wezwany przez Annelię...

Ukłonił się nisko.
-Pani- złożył pocałunek an jej dłoni.
-Musimy omówić plan przygotowany na dzisiaj- odwróciła się, żeby sprawdzić czy nikt nie podsłuchuje.
- Nie możecie zabić króla- powiedziała, patrząc mu w oczy. Skamieniał.
-Mhm..-mruknął coś pod nosem.
- To do niczego nie zaprowadzi, jedynie mogą się ukazać teorie spisku- wyjęła mały flakonik z czerwonym płynem.
- Musicie go porwać. Tu jest mikstura amnezji, wyczyści pamieć króla tak, że nie będzie pamiętał jak się nazywa..- podała Kathowi fiolkę- Zrobisz to?
-jak pani sobie życzy- powiedział jakoś nieobecnie, odbierając flakon. Schował go za pazuchę i wrócił do stołu. Chwilę nad czymś pomyślał, a potem zabrał się za sączenie wina.
- Maestro, proszę muzykę- ktoś zawołał. Muzyka rozległa się po całej sali. Pierwsze pary zaczęły tańczyć.


TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA

Przez całą drogę skrzydła świerzbiły go niemiłosiernie. Cóż, wyglądanie poważnie w postaci przypominającej kurczaka może wydawać się łatwe ale nie jest. Ale kiedy zobaczył slumsy, zrozumiał dlaczego ludzie nienawidzą obecnego króla. Ale kiedy wjechali do dzielnicy szlachty Gohenowi zaszumiało w głowie. W stolicy rządziła wszelaka arystokracja - oni brali kasę i mieli mnóstwo potrzebnych ( a czasem też niepotrzebnych ) rzeczy - żarcia, przestrzeni, technologii, kultury, towarów luksusowych. A co mieli zwykli ludzie? Nic. Żyli jakby przez przypadek, musząc walczyć o każdy kęs pożywienia i o każdy oddech. Zwykłych ludzi było mnóstwo, więc w razie buntu, gdyby im dano jakąkolwiek broń zrobiliby ze szlachty kotleciki. "O ile nie rozbiliby się o bramę" - ostudził się w duchu. Ale ich problemy miały się skończyć w bardzo krótkim czasie.

Po półgodzinie uczta się rozpoczęła, a po kilku minutach zabrzmiały pierwsze nuty. Muzycy grali na lirach, fletach i lutniach. Jak to zwykle bywa na tych "sztywniejszych" balach i tym podobnych melodia była wolna i taktowna. Jego mózg był przygotowany do walki i pracował na wyższych obrotach, ale trzeba się było przygotować do tańca. Wyrzucił więc z głowy wszelkie myśli oprócz jednej - o tańcu. Podszedł więc do Elindor, ukłonił się jej nisko i spytał:
- Czy mogę prosić cię do tańca?-