RPG Fantasy

-Dziękuję - odparła. Zanim wypiła, ostrożnie powąchała miksturę. Nie poczuła żadnych trujących ani odurzających składników. Cóż, ufała im nieco, ale wolała nie ryzykować, a z natury była nieufna. Wzięła jeden łyk. Mikstura ta nie miała żadnego wyrazistego smaku, ale rozgrzewała lepiej niż jakikolwiek alkohol, którego w życiu próbowała. I nie odurzała. Po jej ciele rozlało się ciepło, którego niewiele było w tym małym, zimnym kraju. A jeszcze mniej w tej wiosce.

Podał Eli eliksir do wypicia. Po tak długim locie mogła się wyziębić. Wlał też trochę do ust Obernowi. Przełknął, mlasnął i przewrócił się na drugi bok.
-Taki to sobie zawsze znajdzie czas na sen- pomyślał. Zdjął ubranie do pasa, rzucił pod łóżko buty, położył się na łóżku przykrywając kocem.Najzwyklejszy sen może zdziałać cuda. Miał nadzieję,że nic już się nie wydarzy.Bał się o tego demona. Jego moc była potężna.Gohen nie miał połowy mocy magicznej, jaką posiada ta bestia.Teraz pewnie poleciała szukać Plagi. Kath bał się najbardziej tego, komu służą te demony. Jeśli jest od nich silniejszy, nie widział większej szansy na przeżycie. Lecz jego natura nie pozwalała mu się poddać.Nigdy.
-Pijemy, za naszą młodość, za płynący jak wino czas.Za epoki napaści, za śmierć co oszczędziła nas.- Kath coraz ciszej nucił pod nosem-Wypędzimy stąd plagę, co nasze, odzyskamy.Naszą krwią, siłą,męstwem, ale i stalą ich......wygnamy.

Gohen wypił mieszaninę. Poczuł, że ciepło rozgrzewa całe jego ciało. "Kątem ucha" usłyszał jak Kath śpiewa jakąś pieśń. /// Skyrim bardzo podobne do Age of Agression /// Gohen zaczął nucić tą samą pieśń.
"Precz z Demonami, niszczycielami świata,
W dzień waszej śmierci, będziemy pić i śpiewać.

Jesteśmy dziećmi Ziemi, walczymy o nasze życia,
A gdy Niebo nas wezwie, wszyscy zginiemy!
Lecz ta ziemia jest nasza i oczyścimy ją,
Z tej plagi, co truje nasze nadzieje i marzenia."

Część Zefirów patrzyła na niego dziwnie, ale nic nie mówili.
- Jeśli chcesz, możesz się do nas dołączyć i walczyć razem z nami - powiedział po kilkuminutowej chwili milczenia - a propos - mamy coś dla ciebie. Przecież to było naszym główny powodem, aby tutaj przyjść, bo rekreacji nie ma w tym żadnej - dodał z uśmiechem.

Popatrzyła na Gohena przeszywającym wzrokiem. Nie kłamał.
- A co mianowicie? - spytała już z cieniem uśmiechu.

- Poczekaj chwilę - odparł z uśmiechem. Wszedł do namiotu. Otworzył plecak i wyjął z niego pakunek, w którym znajdowała się.... wykałaczka??? Gohen wybałuszył oczy. "Co to do cholery jest?" - spytał sam siebie. Wyszedł z namiotu i poszedł w stronę Melody.
- Chyba musisz tego dotknąć - powiedział do Mel i wyciągnął w jej stronę "wykałaczkę" - wtedy powinno się to rozwinąć i pokazać w rozmiarach normalnych - dodał.

Złapała tą " wykałaczkę" za końcówkę. Przez chwilę nic się nie stało. A po chwili zmieniła się w idealnie wyważony kostur, mniej więcej dwumetrowy z niewielkimi kolcami.
- Woooow, super - stwierdziła - ale teraz jak to zmniejszyć? - zastanawiała się głośno. Kostur po sekundzie zmniejszył się sam. Ale Melody postanowiła nieco uprościć jego działanie, zwiększyła go z powrotem i cisnęła nim mocno w górę jak oszczepem. I kostur zniknął w powietrzu. Melody ukłoniła się nieco i zrobiła teatralny ukłon.
- Dziękuję za prezent - powiedziała.

Otworzył oczy.Gdzie on był? Jakiś namiot, prawdopodobnie ich.Ale skąd się tu wziął? Wstał na łóżku, opuszczając nogi na podłogę. Wymacał buty i założył je. Zarzucił na nagie ramiona koszulę i wyszedł.Poczuł,że jego noga jest trochę sztywna, ale nic.Rozchodzi to. Wyszedł. Południowe słońce zalało mu twarz.Wziął głęboki oddech.Taak, pogoda świetna na spacer. Rozejrzał się dookoła.Zobaczył Gohena z Melody.Gwizdnął rozbawiony, i skierował się do nich z lekko złośliwym uśmiechem.
-Kogo ja widzę, świetlik i nasza mała prawie-znajoma. Spytałbym jak się tu znalazłem, ale raz mi się nie chce,dwa, mam inne pytanie: Wydarzyło się coś konkretnego podczas mojej...niedyspozycji?

-Otóż, płomyczku, zdołaliśmy - a raczej Eli i Kath zdołali - jakoś pobić tego dość wkurzającego demona i zawieźć go do "paki". A potem miałem nieciekawe spotkanie z jakimś widmem, które próbowało naszej koleżance - tu skinął w stronę Mel - grozić. Oczywiście - jak to zwykle bywa, kolego, prawie by mnie zabiło gdyby nie Kath, który ratuje nas od śmierci co dwa metry - powiedział - a teraz z kolei Mel dostała od nas zabaweczkę. I to byłoby na tyle - dodał z uśmiechem.

- No cóż, chłopaki - zaczęła Melody - przykro mi, ale ja muszę się przespać po dzisiejszym dniu. Wy, jak zgaduję, też jesteście zmęczeni. Tak więc do zobaczenia jutro - dodała z uśmiechem.

-Jak chcecie-wzruszył ramionami- ja idę na spacer. Spotkamy się wieczorem przy ognisku.Wiecie że jest wspólne ognisko?- spytał z uśmiechem i powoli się oddalił.

- No to do zobaczenia - odparł wszystkim, wszedł do namiotu, podszedł do najbliższego wolnego łóżka, padł na nie na twarz i od razu zasnął.

Mel idzie przez nieskończone połacie śniegu. Jest jej bardzo zimno i nie wie, gdzie się znajduje. Nagle słyszy straszny, piskliwy krzyk za sobą. Obraca się. Za nią biegnie stwór z zakrwawioną twarzą, z oczami wiszącymi na końcówkach nerwów i dyndających podczas biegu. Mel stara się uciec, jednak potwór wydaje się tym nie przejmować i zbliża się z każdą sekundą. Nagle słychać kolejny pisk. Znowu Melody obraca się aby zlokalizować stwora. Za nią nie ma nikogo. Mel odwraca się do przodu. Przed nią stoi stwór, który trzyma nóż. Kolejny pisk ogłusza Zefirkę, która zostaje odepchnięta do tyłu. Nagle bestia trzyma już nie jeden, ale co najmniej tuzin noży. Najpierw stwór przebija jej ręce używając po dwóch noży na kończynę, a następnie tak samo czyni z nogami. Mel wrzeszczy ile sił w płucach. Potwór odcina jej każdą kończynę innym nożem, a potem wydłubuje oczy...

Mel obudziła się z wrzaskiem, zlana potem. Jest wieczór. Melody zakłada na siebie ubranie i przygotowuje się do wyjścia. Następnie idzie w kierunku ogniska i zatrzymuje się tuż przy nim, z głową na kolanach i rękami - z dłońmi zgiętymi w pięści - pod nimi.

Siedział na wzgórzu, znajdującym się centralnie za ich namiotem. Księżyc czysty,bez żadnych chmur patrzył na ziemie koło niego.Kath patrzył w stronę ogniska.Po wyspaniu się i wyjsciu z namiotu skierował się prosto na to wzgórze.Stąd był widok na cała wioskę. Zerwał się lekki wiatr. Kathleen równocześnie zobaczył Melody wychodzącą ze swojego namiotu i siadającą przy ognisku.Wstał. Czarna koszula rozwiewała się na wietrze. zawiązał koszulę, poluźnił skórzane nadgarstniki i zszedł na dół. Zefiry bawiły się wokół ogniska,śmiejąc się i tańcząc. Podszedł w stronę Melody. Siedziała skulona, sama. Usiadł koło niej. Popatrzył ukradkiem.Zauważyła go, ale nic nie zrobiła. Zgiął kolana, położył na nich ręce i zamknął oczy. Zaczął wsłuchiwać się w odgłosy dookoła niego.

Gohen obudził się. Nie miał żadnych snów, spał po prostu jak zabity, obudził go jakiś krzyk. Przez jakieś dwie minuty dochodził do siebie, a potem wstał i wyszedł w kierunku ogniska. Zauważył, że przy ognisku siedzi już Kath i Mel. Oboje siedzieli z rękami na kolanach i w smutnym milczeniu. W dodatku nie było z nimi Oberna.
" Znowu gdzieś się szwenda" - pomyślał, siadając przy ognisku w ten sam sposób, jak reszta.

Większość zefirów chyba się znudziła zabawą, i wszyscy usiedli wokół ogniska. Jeden miał lutnię, i zaczął coś tam brzdękać. Siedział koło Katha. Kath popatrzył na niego, po czym nachylił się do niego i szepnął mu coś do ucha.On skinął głową i zaczął pewniej szarpać struny. Popłynęła muzyka. Kath zapatrzył się w ogień.
-,,Mroczne skrzydła, zasłaniają niebo,
Ich właściciela ryk, niesie zgubę świata.
Wielu walczyło, walczyło,gineło."
-,,Płoneli,krawawili, słychać było ich krzyk."- niski głos Gohena przyłączył się do Katha.
-,,Neronel,Neronel
Naal ok zin, los vahriin,
Wah dien vokul mahfaeraak ahst vaal!
Ahrk fin norok paal graan,
Fod nust hon zindro zaan,
Neronel,fah hin kogaan mu draal!"- Powoli wszystkie zefiry dołączały się do śpiewu. Śpiewali cicho,spokojnie,poważnie.
-,,Potrzebujemy zbawcy, by uwolnił nas,
Herosów na polu, chroniących nas
Jeśli Pustka wygra, ludzie są zgubieni,
Przegrani w cieniu, za skrzydłami mroku.

Lecz nadszedł bohater,w tym okrutnym dniu,
Wytrwali w mroku, wznowili walkę,
Wszyscy słyszeli, wyzwanie Pustki,
,,Walcz ze mna tutaj, tu,Neronelu''
I tak bohater, uwolnił od zła,
Nas przed Pustką, i zaczął życie w nowej erze,
Jeśli Pustka to wieczność, wieczność się skończyła,
Koniec to tej historii, Pustki- nie ma."- Zapadła cisza.
-Opowieść o Neronelu. Malu Fenix.- mruknął Kath bardziej do siebie niż do innych.


http://www.youtube.com/watch?v=UjEpw4O-WNI //rytm ten sam, niektóre słowa trzeba przeciągać żeby dopasować do rytmu.

Melody obróciła się w stronę Katha.
- Wiesz co? Powiem tak : Jak dla mnie najlepiej byłoby wrócić do jakiegoś waszego domu, albo zamku, bo zakładam, że taki macie - powiedziała - ja tej zapchlonej wiochy mam szczerze dość i chętnie znalazłabym się w nieco innym towarzystwie i nauczyła się kontroli nad mocą - dodała z uśmiechem.

-U nas zawsze znajdziesz schronienie. Nigdy nie pozwolimy cię skrzywdzić- spojrzał na nią- Zawsze staniemy za tobą murem. Znajdziesz prawdziwy dom. Jeśli tylko dasz się poznać.
Wstał.
-Wyruszamy za godzinę. Idę powiadomić resztę.Twój wybór. Odszedł w stronę namiotu, przywoławszy Goha i Oberna ręką.

Gohen wstał od ogniska, idąc za gestem Kathleena.
- Tak? Co się stało? - spytał po chwili

-Zbierajcie manatki. za godzine wyjeżdzamy.Wezmę Eli na mojego konia. Przygotujcie dodatkowego konia.Moze pojedzie z nami.
-Ta jest- mruknął Obern i ruszył ku stajniom.

Gohen rzucił się do namiotu i zaczął wszystko pakować do plecaków. Po paru minutach wszystko było już spakowane i przygotowane. Zmieścili się w dwóch plecakach, co powinno napawać optymizmem.