RPG Fantasy

Powoli zaczał otwierać oczy. Wszystkie dźwięki słyszał jakby przez grubą zasłoną. Gdy oczy przyzwyczaiły się do ciemności dookoła niego, spróbował zorientować się gdzie jest.
-Nie wiem gdzie dokładnie jesteśmy, ale napewno siedzimy w czarnej dupie- Gdyby Avielerin miał ciało, najpewniej teraz by się budził i przeciągał.Forgoth-gdyż tak miał na imię duch w ciele Kathleena- nic nie mówił, lecz Kath odczuł jego niepokój. Spojrzał na pomieszczenie, w którym leżał. Kamienna podłoga, w dużym stopniu zanieczyszczona, ciagneła się na jakieś dwa metry w każdą stronę. Wszystkie ściany z poukładanch kamiennych bloków powodowały dreszcze w jego ciele. Wtedy zdał sobie sprawę, że cierpi na klaustrofobię- lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami. Gdy próbował wstać, poczuł spore odrętwienie w nogach.Ile on tu przeleżał? Spojrzał na swoje ciało. Ktoś rozebrał go ze zbroi, dająć mu skórzaną tunikę bez rękawów.Spodnie wciśnięte w buty do kolan, zdawały się szorstkie w dotyku. Uśmiechnął się ponuro. Skoro i tak chcieli jego śmierci, to czemu dawali mu-co prawda skromną, ale zawsze jakąś- ochronę? A może nie o to im chodzili,może postanowili go wykorzystać?
-Brawo geniuszu- Avielin westchnął- Gdyby mój brat chciał cię zabić, uczyniłby to dawno temu, wtedy, gdy go uwolniłeś.
-Jednego nie rozumiem- odparł mu Kath-Ty jako najstarszy demon powinieneś najbardziej pragnąć śmierci nas wszystkich, więc czemu mi pomagasz?
-Właśnie, jestem najstarszy, i jednocześnie najmądrzejszy.- Świetnie, zaczął się przechwalać. Kath milczał i słuchał go dalej.-Nam nasze zadania zostały,,wpojone''. Ja jednak, mimo je przyjałem, postanowiłem się szczególnie nie wtrącać, lecz przyglądać- Demon na chwilę zamilkł, po czym kontynuował wypowiedź:
-W waszym języku można to nazwać ,,rozsądkiem'' lub, ,,rozwagą''. Najwidoczniej te cechy są dość mocno w tobie rozwinięte. Chyba dobrze wybrałem ciało, gdy musiałem uciekać- Kath lekko zdumiony miał o coś zapytać, lecz ugryzł się w język. Jak zacznie zadawać mu za dużo pytań, Avielerin strzeli focha i przestanie mu pomagać.
Skończywszy rozmowę, Kath przekręcił się na brzuch, i zaczął czołgać się w niejednogłośnie ustalonym kierunku. Nie minęła chwila, gdy poczuł coś twardego i zimnego przy swojej glowie. Dotknął tego i upewnił się, że jest w celi. Z tego miejsca widział gdzieś w oddali światło pochodni. Coś innego zwróciło jego uwagę. Ku niemu zbliżała się jakaś osoba.Jaśniała od niej nieludzka aura, więc Kath odrazu domyślił się, kto to może być.
-O, widzę że nasz gość się obudził. Chyba lekko przesadziłem z tym ogłuszeniem. Tak czy siak, pewnie już się domyśliłeś, po co cię tu przywlokłem- natknął się na przepełnione rządzą mordu oczy Kathleena.- Nie? No cóż, niedługo się dowiesz.- Kath w odpowiedzi tylko splunął mu na buty. Gahlnir tylko skrzywił się, lecz nic nie powiedział.-Mimo twojego jawnego buntu, chciałem zaprośić cię na uczte, którą przygotowano ku chwale osoby, która niedługo pojawi się posród nas- Czekał na reakcję Katha.
Opuścił wzrok i rozważał ta propozycję. Z jednej strony chciał jak najbardziej pokazać swoją pogardę wobec wroga, lecz z drugiej długo by nie wytrzymał bez jedzenia i picia. Pozatym, musiał coś jeść żeby mieć siłę walczyć.
-Mądra decyzja- poparł go Avielerin.- Mimo że nie mam ciała, potrzeby twojego odczuwam równie dobrze jak swoje.
-Przyjmę twoją propozycję- mruknął w końcu ponuro. Demon uśmiechnął się.
-Dobrze Avielerinie, może jednak coś z ciebie zostało w tym ciele- Kath poczuł ukłucie zniesmaczenia, płynące ze strony Avielerina. Nie wiedział dokładnie skąd, lecz dwaj strażnicy pojawili się przy celi, otworzyli ją, i wywlekli go z niej.
-Radzę ci sie umyć, niezbyt dobrze byłoby jeść ubabranym w kurz i pot- rzucił mu Gahlnir. Strażnicy ciągneli kathleena ku niewiadomemu.